Ο Τζάστιν Χέργουιτς (που είχε βραβευτεί με Όσκαρ για τη μουσική του La La Land) συλλαμβάνει όλες τις υπόγειες οκτάβες που χορεύουν τόσο στον ατομικό όσο και στον συλλογικό ψυχισμό των πυλώνων της ταινίας. Αρχικά, ενός μονομανούς ανθρώπου που παλαντζάρει ανάμεσα στην τραγωδία και τον θρίαμβο, ανάμεσα στην καθαγιασμένη αποστολή και την μη αναστρέψιμη αυτοκαταστροφή. Έπειτα, ενός εργώδους και εξειδικευμένου μικρόκοσμου, που ζει απομονωμένος από τη φυσιολογική ζωή, αλλά πάντα στο μικροσκόπιο αυτής. Τέλος, μιας μεγαλειώδους στιγμής στην ιστορία της ανθρωπότητας, ενός γεγονότος που αποκτά τη δική του ξέχωρη υπόσταση και σημασία, πέρα από τους ανθρώπους που το επιτελούν.
Το βαρύτονο και ενδοσκοπικό μουσικό τέμπο έρχεται σε μόνιμη αντιδιαστολή β αρμονική σύγκρουση με ένα κοφτερό μοντάζ που διαπερνά τις ψυχολογικές μεταπτώσεις και τα αθέατα δράματα (σε αντίθεση με το εντυπωσιακό στο μάτι, αλλά κατά βάθος ύπουλα χειριστικό, τουλάχιστον κατά τη γνώμη του υπογράφοντος, μοντάζ στο Whiplash) και μια κινηματογράφηση ταραγμένη κι ανήσυχη, χωρίς όμως να αγγίζει την επιτήδευση. Και μας ξεναγεί στην τραμπάλα κορύφωσης και πτώσης, προσμονής και ψυχρολουσίας.
)
