Νομίζω ότι δεν έγινα αντιληπτός. Αρχικά, δεν είναι δικιά μου θεωρία, είναι η πραγματικότητα.
Τα masters (δηλαδή τα τελικά κομμάτια/τραγούδια) που καταλήγουν στα CD έχουν περισσότερη συμπίεση από τα masters που καταλήγουν στα βινύλια. Αυτό γίνεται σκόπιμα, επειδή το βινύλιο δεν μπορεί τεχνικά να υποστηρίξει την υψηλή συμπίεση των masters που καταλήγουν στα CD. Το γιατί το κάνουν αυτό οι mastering engineers είναι μία τεράστια και άσχετη συζήτηση, το λεγόμενο loudness war.
Η ποιότητα του ήχου στο βινύλιο είναι χειρότερη, αλλά η ποιότητα του master, δηλαδή η ισορροπία των ήχων και της συμπίεσης, ασχέτως από τον θόρυβο και την παραμόρφωση, για πολλούς είναι καλύτερη (αυτό είναι υποκειμενικό, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη συζήτηση). Αυτό που ισχυρίζομαι είναι πως είναι εμμονικό και οξύμωρο το να μιλάει κανείς για την ποιότητα των DAC στα DSP όταν τα βινύλια, για παράδειγμα, έχουν πολύ χειρότερη ποιότητα ήχου. Πρακτικά, η επίδραση του DSP είναι μία σταγόνα στη θάλασσα της παραμόρφωσης του βινυλίου.
Αλλά ακόμα και το βινύλιο, παρά την υψηλή παραμόρφωση που είναι ξεκάθαρα αισθητή, είναι ευχάριστο. Η όλη συζήτηση περί την επίδραση των DSP στον ήχο είναι ανούσια, επειδή σχεδόν κανείς δεν ακούει τον θόρυβο και την παραμόρφωση που εισάγει (και αυτό για τα πολύ φθηνά DSP).
