Αρα , συμφωνουμε οτι απο μια ηχογραφηση , μπορει να κριθει και ο ηχοληπτης, οχι μονον τα συστηματα μας.
Ο ηχολήπτης κρίνεται σε κάθε δουλειά. Υπάρχουν καλοί και κακοί ηχολήπτες, όπως υπάρχουν καλοί και κακοί γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί και γενικότερα καλοί και κακοί επαγγελματίες.
Υπάρχει μία διαφορά. Η ηχοληψία είναι συνδυασμός Επιστήμης και Τέχνης.
Η Επιστήμη βρίσκεται στη γνώση. Να ξέρεις
πως να κάνεις κάτι.
Η Τέχνη είναι να ξέρεις
τι θέλεις να κάνεις και
γιατί.
Ένα απλό παράδειγμα.
Έστω ότι θέλουμε να ηχογραφήσουμε ένα κιθαρίστα.
Ξέρουμε ότι αν τοποθετήσουμε το μικρόφωνο να βλέπει κοντά προς την οπή, θα λάβουμε βαθύ, γεμάτο ήχο.
Αν το τοποθετήσουμε πιο πάνω, να βλέπει προς τα τάστα, θα λάβουμε πιο λαμπρό ήχο, γεμάτο αρμονικές.
Αν το τοποθετήσουμε πιο χαμηλά, μεταξύ γέφυρας και καβαλάρη, θα λάβουμε ισορροπημένο ήχο, ανάμεσα στους δύο προηγούμενους.
Αν το τοποθετήσουμε overhead, θα λάβουμε ήχο, όπως τον ακούει ο ίδιος ο κιθαρίστας.
Όλα τα παραπάνω είναι Επιστήμη και Τεχνική. Το είδος και τα χαρακτηριστικά των μικροφώνων, οι θέσεις, οι αποστάσεις...
Ποιά από όλες τις διαθέσιμες επιλογές θ' ακολουθήσουμε; Ποιά θα αναδείξει καλύτερα το παίξιμο του κιθαρίστα και τη μουσική του; Εδώ βρίσκεται η Τέχνη.
Η απόφαση που θα πάρουμε εξαρτάται και από τα μουσικά μας γούστα, από την Παιδεία και την Αισθητική μας.
Ο ηχολήπτης πρέπει να νοιώθει τους μουσικούς και το είδος της μουσικής τους. Μόνο τότε θα πάρει τις πιο σωστές αποφάσεις.
Γι' αυτό συνήθως οι ηχολήπτες ειδικεύονται σε συγκεκριμένα είδη μουσικής. Ένας ηχολήπτης κλασσικής μουσικής δεν μπορεί να γράψει Heavy Metal και αντίστροφα ένας ηχολήπτης Heavy Metal δεν μπορεί να γράψει κλασσική μουσική.
Δεν διαφέρουν στις τεχνικές γνώσεις, αλλά έχουν εντελώς διαφορετική Παιδεία και Αισθητική.