Συναυλίες Κλασσικής Μουσικής

[Κώστας Γκαβάκος]

Λίγες σκέψεις για το φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου 2025.

Το φεστιβάλ περιλαμβάνει παραστάσεις θεάτρου και μουσικής. Υποθέτω ότι για τις παραστάσεις θεάτρου η κύρια επιλογή ανήκει στην ως τώρα διευθύντρια κα Ευαγγελάτου.

Σε μια παράσταση που παρακολούθησα στις εγκαταστάσεις Πειραιώς 260 της σειράς contemporary ancients δηλαδή παραγγελία συγγραφής σύγχρονων έργων με αφορμή τα κλασσικά έργα δεν μου άρεσε καθόλου. Είναι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο να γράψεις θεατρικό έργο.

Χωρίς να έχω παρακολουθήσει την παράσταση στην Επίδαυρο την παράσταση <Αντιγόνη> του Γερμανού σκηνοθέτη Ούρλιχ Ράσε διαβάζω ότι απουσίαζε η Ισμήνη. Στο όνομα της πρωτοπορίας κάνει ο καθένας ότι γουστάρει.

Στην μουσική τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Την επιλογή προφανώς έκανε ο Πηλαβάκης που ήταν artistic director της ορχήστρας της Βοστώνης επί Ozawa και αργότερα μεγαλοστέλεχος της Philips και της Universal.

Μετανιώνω που δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τον Καρύδη που μαζί με τον Κουρεντζή είναι με διαφορά ότι καλύτερο έχουμε στην διεθνή σκηνή. Ίσως αδικώ τον Πέτρου. Απλώς ο Καρύδης σε σχέση με τον Κουρεντζή είναι άνθρωπος χαμηλού προφίλ.

Για τον Κουρεντζή είχα κλείσει εισιτήρια αλλά τα ακύρωσα. Ο κύριος λόγος είναι ότι μεγαλώνω και θέλω την βολή μου. Σίγουρα λάθος μου.

Σκέφθηκα την αφόρητη ζέστη του Αργολικού κάμπου. Προτείνω στους ακροατές να προμηθευτούν μαξιλαράκι γιατί ακόμα και έτσι καίνε οι κερκίδες και υπομονή στην επιστροφή μέχρι να βγουν στον εθνικό Αθηνών-Κορίνθου. Το βέλτιστο είναι διανυκτέρευση μετά την παράσταση στο Ναύπλιο ή εκεί γύρω.

Καλή απόλαυση για όσους παρακολουθήσουν.

ΥΓ. όποιος παρακολουθήσει τον Τρίφονοφ ας μου εξηγήσει να μου πει αν του άρεσε η σονάτα του Μπάρμπερ (προσωπικά δεν ξετρελένομαι).

 

[Δημοκηδής]

Φέτος, παρακολούθησα στον Ιππόλυτο στο Ηρώδειο (εξαιρετική κι ευρηματική παράσταση), την ΚΟΑ με πιανίστα τον Αξ στο 3ο Μπετόβεν, (υπέροχο και ιδιαίτερα το μπιζάρισμα του Αξ με Σούμπερτ), την Κινέζα που τρελλαίνομαι ούτως ή άλλως για πάρτη της, και έχω Ριγκολέτο στο τέλος του μήνα... προσπαθώ να κλείνω στην 19η σειρά, που ακουμπάς πλάτη, γιατί δεν την παλεύω πια.

Στον Κουρετζή θα πάω με μαξιλαράκι, ή θα ψάξω κάτι που έχω δει να έχουν και μια μικρή πλατούλα...

Γεράσαμε, δεν είμαστε για κακουχίες :--)

 

[Maestro]

την ΚΟΑ με πιανίστα τον Αξ στο 3ο Μπετόβεν, (υπέροχο και ιδιαίτερα το μπιζάρισμα του Αξ με Σούμπερτ)

Πέρασα κι από κει. Πολύ ωραίος, δωρικός, οπως αρμόζει στο έργο, απολαυστικός.

Και το αγαπημένο μου πιανοκονσέρτο, πως να το έχανα.

 

[Maestro]

Συγκινητικός ο Θεόδωρος χθες, του ταίριαξε το έργο (αν έκανε κάτι τέτοιες υπερβολές πχ σε καμιά 6η θα τον έκραζα), τον βοήθησε και η ξαστεριά στην Επίδαυρο που ως μάστορας σε κάτι τέτοια την ανέδειξε με τα φώτα του (δια της απουσίας τους).

Δυστυχώς, η ακατανόητη απόφαση ενίσχυσης του ήχου σε ένα τέτοιο έργο και σε ένα τέτοιο θέατρο, προσωπικά μου χάλασε το γλυκό. Γιατί, παρά το ότι ο ηχολήπτης ήταν μεγάλος μάστορας, και κάθε φορά που κάτι με ενοχλούσε το διόρθωνε μέσα σε λιγότερο από λεπτό, αυτό το κάτι εμφανιζόταν κάθε λίγο και λιγάκι, και δε με άφησε να έρθω στη νιρβάνα που στόχευε ο επικεφαλής της -πραγματικά πολύ καλής- ορχήστρας. Γιατί πως να μαζέψεις μια συμφωνική ορχήστρα υπό έναν μαέστρο που ξέρουμε καλά ότι ζει και αναπνέει για τις extreme δυναμικές (από pppp μέχρι ffff) με ηχεία που φυσικά δεν έχουν φτιαχτεί για τέτοιο σκοπό και σε ένα ανοιχτό θέατρο; Χίλιες φορές να ακούγαμε την ορχήστρα φυσικά μαζί με τα τζιτζίκια, τα τριζόνια, και τον έναν rogue γκιώνη που ξεκίνησε να καψουρεύεται στο adagio, κι ας διαμόρφωνε τις δυναμικές του ανάλογα.




ΥΓ: Στον χώρο βρέθηκε κλιμάκιο του AVClub που έχει συσταθεί πολύ προ δεκαετίας και συγκαλείται αυθορμήτως σε μεγάλα γεγονότα Mahler ανά την ελληνική περιφέρεια.

 

[Maestro]

Ξέχασα να αναφέρω το τραγικό/γελοίο της υπόθεσης: το κάτω διάζωμα είχε μαξιλαράκια. Το πάνω, (το "φθηνό" με τα εισιτήρια των 40 ευρώ το άτομο) δεν είχε. Ε βρε δε #@#$@τε. Ας μην ήταν το εξωγήινο τοπίο πίσω από τη σκηνή και η αίσθηση των χιλιετιών γύρω σου, και δε θα ξαναπατούσα ποτέ.

 

[Κώστας Γκαβάκος]

Στο Ηρώδειο που δεν έχει την ακουστική της Επιδαύρου (το άνω διάζωμα δεν ακούει καλά) δεν έχω προσέξει ηχεία τόσο σε συμφωνική όσο και σε όπερα. Ηχεία είχε βάλει η λυρική σε μια παράσταση ποτ πουρί στην κρεαταγορά Αθηνών.
Η παρουσία μικροφώνων αλλοιώνει τον φυσικό ήχο και κατά την γνώμη μου (χωρίς να είμαι γνώστης αλλά και μόνο για λόγους αρχής) είναι απαράδεκτη.

 

[Maestro]

Στο Ηρώδειο που δεν έχει την ακουστική της Επιδαύρου (το άνω διάζωμα δεν ακούει καλά) δεν έχω προσέξει ηχεία τόσο σε συμφωνική όσο και σε όπερα. Ηχεία είχε βάλει η λυρική σε μια παράσταση ποτ πουρί στην κρεαταγορά Αθηνών.
Η παρουσία μικροφώνων αλλοιώνει τον φυσικό ήχο και κατά την γνώμη μου (χωρίς να είμαι γνώστης αλλά και μόνο για λόγους αρχής) είναι απαράδεκτη.

Όπως είπε ένας φίλος (και μάλλον είχε δίκιο), ο λόγος που λήφθηκε η απόφαση αυτή είναι ότι ο Κουρεντζής παίζει συχνά σε εντάσεις "ψιθυρίσσιμο", που θα χάνονταν σε ανοιχτό χώρο για όσους κάθονταν στο άνω διάζωμα. Σεβαστό σαν άποψη μεν, αλλά έχουμε ακούσει τόσες και τόσες ορχήστρες σε τέτοιους χώρους, και ακόμα και σε παραγωγές μεγάλης βαρύτητας (πχ το Europakonzert των Berliner το 2004, η πιο σημαντική συναυλία της χρονιάς τους με απευθείας μετάδοση σε όλον τον κόσμο) δεν υπήρχαν μικρόφωνα (ή μάλλον υπήρχαν, για την ηχογράφηση μόνο, χωρίς ενίσχυση). Και οι μαέστροι ξέρουν να μοντάρουν την ορχήστρα για να παίξει σε τέτοιες συνθήκες, γι'αυτό εξάλλου επιβάλλεται πρόβα στον χώρο της συναυλίας.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι όταν πάμε στο Ηρώδειο ή την Επίδαυρο, πάμε για την μυσταγωγία και την εμπειρία της μεγάλης μουσικής σε ένα τόσο επιβλητικό τοπίο, και όχι για να κρίνουμε τους μουσικούς με τα κριτήρια που κρίνεις ηχείο, ούτε να κρεμάσουμε κανέναν επειδή δεν ακούστηκε μια νότα. Το να ακούγεται όμως τεχνητό reverb ή να ακούς τη φωνή της τραγουδίστριας άδιεα επειδή τα ηχεία δεν έφταναν, είναι απλά λάθος, και προσβλητικό μάλιστα προς την ίδια τη μουσική (αν όχι τους μουσικούς).

Να τονίσω ότι ο ηχολήπτης έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν. Ούτε παραήταν δυνατά, ούτε ξύριζε, ούτε τίποτα τέτοιο. Απλά σε πολλά σημεία φαινόταν το artificial του πράγματος, και σε πολλά σημεία χανόταν το balance μέχρι να το ξαναβρεί ο (ταχύτατος σε αντανακλασιτκά) ηχολήπτης. Υπήρχαν εξάλλου πολλά σημεία που ο ήχος ακουγόταν 100% φυσικός, μέχρι κάτι να πάει στραβά και να σου χαλάσει πάλι τη νιρβάνα. Είμαι σίγουρος ότι πολύς κόσμος δεν πήρε καν χαμπάρι ότι υπήρχε ενίσχυση, αλλά είμαι επίσης σίγουρος ότι αυτός ο πολύς κόσμος δεν είχε ξανακούσει συμφωνική.

 

[Δημοκηδής]

'Οπως τα λέει ο Ιάσονας ήταν τα τεχνικά ...

Η ερμηνεία πάντως και στα δύο έργα και στο μπιζάρισμα, ήταν πολύ καλή ... η ορχήστρα είναι πολύ υψηλού επιπέδου ...

Πρόβλημα, ότι λόγω μεγάλης προσέλευσης το μποτιλιάρισμα πρός το θέατρο ήταν απίστευτο και όλοι έκαναν συν μια ώρα πλέον του κανονικού

ΠΣ. Ιάσωνα, χάρηκα που σε ξαναείδα ! στον επόμενο Μάλερ τώρα, σε κάποια χρονάκια...

 

[Maestro]

'Οπως τα λέει ο Ιάσονας ήταν τα τεχνικά ...

Η ερμηνεία πάντως και στα δύο έργα και στο μπιζάρισμα, ήταν πολύ καλή ... η ορχήστρα είναι πολύ υψηλού επιπέδου ...

Πρόβλημα, ότι λόγω μεγάλης προσέλευσης το μποτιλιάρισμα πρός το θέατρο ήταν απίστευτο και όλοι έκαναν συν μια ώρα πλέον του κανονικού

ΠΣ. Ιάσωνα, χάρηκα που σε ξαναείδα ! στον επόμενο Μάλερ τώρα, σε κάποια χρονάκια...

Κι εγώ χάρηκα, και εννοείται, μέχρι την επόμενη. Και ανά τον κόσμο ίσως, ποιος ξέρει. Για την ωρα, ο Rattle με την BRSO στην 6η Mahler στο Chicago είναι μάλλον η πιο συγκλονιστική συναυλία που μπορώ να θυμηθώ, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου όσο με παίρνουν τα πόδια μου (και οι τσέπες μου φυσικά) να μην ξανακολώσω σε θέματα αποστάσεων. Αυτά είναι εμπειριες ζωης.

 

[Κώστας Γκαβάκος]

Το τριπλό του Beethoven γέμισε το Μέγαρο. Τα ηχηρά ονόματα ( βιολί Βενγκέροφ, τσέλο Ίσσερλις, πιάνο Ντόκου) αύξησε τις τιμές των εισιτηρίων. Διευθυντής της κρατικής ο Άγγλος Ντάουνι Ντήαρ. Το ζουμί όμως ήταν στο δεύτερο μέρος με το Τάρας Μπούμπα του Γιάνατσεκ και το Βάλς του Ραβέλ. Υπερπλήρης ορχήστρα δύο άρπες, εκκλησιαστικό όργανο, έξι κρουστοί, πως να αποδοθούν από ένα στερεοφωνικό? Εντυπωσιακό, ίσως γιατί ήταν λιγότερο οικείο, το έργο του Γιάνατσεκ, ίσως σε fortissimo να πιάσανε τα 95 db.