Ίσως να φαίνεται μπερδεμένο στο τι διαφέρει το Clawdbot / Moldbot σε σχέση με τους πράκτορες όπως αυτούς της Anthropic που είπε ο Ανδρέας, ή αυτούς που έχω προσβάσιμους στο Co-pilot for bussiness (μερικοί φαίνονται παρακάτω για να δείτε μερικά παραδείγματα από αυτά που μπορείς να έχεις πρόσβαση).
Από τη μία πλευρά, λύσεις τύπου Moltbot λειτουργούν ως ένα agentic επίπεδο προσωπικού αυτοματισμού που «κατοικεί» μέσα στα κανάλια συνομιλίας. Η ιδέα είναι απλή και επιθετικά πρακτική: μιλάς σε ένα bot στο WhatsApp/Telegram/Signal/Slack και εκείνο εκτελεί εργασίες σαν να ήταν ένα λεπτό στρώμα λειτουργικού βοηθού πάνω από τις ψηφιακές σου ρουτίνες όπως τα email, ημερολόγιο, υπενθυμίσεις, αναζητήσεις, αρχεία, ακόμη και ενέργειες που απαιτούν διαδοχικά βήματα. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι το κέντρο βάρους βρίσκεται στο “execution” και συχνά σε local-first λογική: ο agent «δένει» με τον δικό σου εξοπλισμό/λογαριασμούς/εργαλεία και εκτελεί σε πραγματικό χρόνο.
Παράδειγμα: γράφεις σε chat «Βρες μου τις 3 τελευταίες συναντήσεις με τον Τάδε, κατέβασε τα attachments, ετοίμασε μια περίληψη σε 8 bullets και ετοίμασε draft απάντησης με δύο επιλογές ύφους». Ένας agent τύπου Moltbot μπορεί να κινηθεί διαδοχικά και πρακτικά: να αναζητήσει, να συλλέξει, να οργανώσει, να συνθέσει, και να σου επιστρέψει κάτι που είναι έτοιμο για χρήση, συχνά μέσα στο ίδιο chat.
Από την άλλη πλευρά, οι agents που προσφέρουν οι μεγάλες πλατφόρμες (OpenAI, Anthropic, Microsoft, Google, κλπ και τα αντίστοιχα enterprise οικοσυστήματα) έχουν ως κοινό παρονομαστή ένα διαφορετικό «κέντρο βάρους»: ο agent ζει μέσα σε ένα εταιρικά οριοθετημένο περιβάλλον εργαλείων και δεδομένων, με σαφείς γραμμές διακυβέρνησης, ταυτοποίησης και συμμόρφωσης. Δεν είναι ότι δεν “κάνουν πράγματα”. Κάνουν, αλλά συνήθως πάνω σε πολύ καθορισμένες και οριοθετημένες ράγες: συνδέσεις (connectors), ρόλοι/δικαιώματα, πολιτικές πρόσβασης, audit trails, DLP κανόνες, και διαχειριστική εποπτεία. Το ζητούμενο εδώ είναι κλιμάκωση με έλεγχο, όχι «προσωπικός αυτοματισμός παντού».
Παράδειγμα: σε ένα εταιρικό περιβάλλον ζητάς «Φτιάξε ανάλυση από τα οικονομικά φύλλα του έργου, εντόπισε αποκλίσεις κόστους ανά χώρα, και ετοίμασε ένα σύντομο memo για τη διοίκηση». Ένας enterprise agent θα δουλέψει πολύ καλά, επειδή έχει πρόσβαση στα εγκεκριμένα αρχεία, μπορεί να ακολουθήσει πολιτικές ασφαλείας, να αφήσει ίχνη ελέγχου και να παραγάγει τεκμηριωμένο αποτέλεσμα που “στέκει” σε οργανωσιακό πλαίσιο. Δεν είναι τόσο “hackable” ή ευέλικτος σε αυθαίρετες επιφάνειες συνομιλίας, αλλά είναι προβλέψιμος, ελέγξιμος και συμβατός με εταιρικές απαιτήσεις.
Η ουσία συνοψίζεται σε μία φράση. Οι Moltbot-τύπου agents είναι “conversation-native executors”: μετατρέπουν το chat σε κονσόλα λειτουργιών και προσπαθούν να κλείσουν τον κύκλο από την πρόθεση στην πράξη, γρήγορα και με μεγάλη ευελιξία. Οι agents των μεγάλων πλατφορμών είναι “enterprise-bounded operators”: ενσωματώνονται στα επίσημα εργαλεία παραγωγικότητας/δεδομένων και βάζουν πρώτη προτεραιότητα την ασφάλεια, τη διακυβέρνηση και τη διαχειρισιμότητα.
Αυτό οδηγεί και σε διαφορετικούς κινδύνους και οφέλη. Οι “chat-colonizing” agents δίνουν τεράστια ταχύτητα και άνεση, αλλά ανοίγουν μεγαλύτερη επιφάνεια επίθεσης (π.χ. κοινωνική μηχανική, prompt injection μέσω μηνυμάτων, διαχείριση tokens/συνδέσεων σε πολλαπλά κανάλια). Οι “enterprise” agents μειώνουν δραστικά αυτούς τους κινδύνους μέσω πλαισίων πολιτικής και ελέγχου, αλλά συχνά είναι λιγότερο «αχαλίνωτοι» σε αδόμητα σενάρια προσωπικού αυτοματισμού.
Με απλά λόγια: ο πρώτος κόσμος κάνει το chat το νέο σου “operations desk”. Ο δεύτερος κόσμος κάνει τον agent κομμάτι του εταιρικού σου “control plane”. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι χρήσιμες, απλώς υπηρετούν διαφορετικούς στόχους.