- 26 January 2007
- 146
Απάντηση: Re: Τέλος εποχής
H άποψη όντως πουλάει αλλά, επίσης, ενοχλεί. Στο σημερινό χώρο, οι εκδότες προτιμούν να μην ενοχλούν ενώ δεν τους χαλάει ακριβώς να μην πουλάνε πολύ, γιατί έτσι πέφτουν τα λειτουργικά έξοδα.
Εγώ για παράδειγμα εισέπραξα την έντονη ενόχληση κάποιων όταν "τόλμησα" να συγκρίνω το μικρό Harbeth με το μικρό Spendor, βρίσκοντας το δεύτερο λιγότερο τελειομανές αλλά πιο παθιάρικο. Όταν σημείωσα τον relaxed χαρακτήρα των κεφαλών της Benz, όταν ομολόγησα ότι οι Dynavector με πωρώνουν, όταν τόνισα ότι το Audio Spectrum θα μπορούσε να είναι πιο "ακάμπινο" στον ήχο του, όταν επιβεβεβαίωσα την πηγαία μουσικότητα των Cary ή όταν έγραψα ότι κάποια καλώδια με "κουτιά" ακούγονται ότι παρεμβαίνουν στον ήχο σχεδόν ως ένεργές συσκευές.
Το πρόβλημα φυσικά για τους ενοχλημένους ήταν πως απλά επιβεβεβαίωνα τις υποψίες πολλών ακόμη ακροατών.
Ευτυχώς, λόγω Διαδικτύου, μπορεί πια κανείς να βρεί αναφορές για τα πάντα. Όμως, αυτή η διαδικασία λειτουργεί ατομικά και δεν δημιουργεί μαζικές εντυπώσεις όπως ένα παλιό, κλασικό περιοδικό. Γι αυτό τη φοβούνται λιγότερο.
Ένα νερόβραστο περιοδικό, όμως, χωρίς άποψη, είναι καταδικασμένο στη μιζέρια. Και, κατά τη γνώμη μου, επιστρέφει τη μιζέρια αυτή στην αγορά και οι "ενοχλημένοι" χάνουν μακρυπρόθεσμα πολύ περισσότερα, όπως το ενδιαφέρον του κόσμου.
Όταν έκανα συγκριτικές δοκιμές με ακριβά μηχανήματα, είχα ακούσει την ατάκα "αν δεν βγω πρώτος, μη με βάλεις καθόλου" αλλά και το "εσύ ενδιαφέρεσαι για το όνομά σου και όχι για εμάς να πουλήσουμε".
Ρώτησα τότε: "προτιμάτε να μην γίνονται τέτοιες δοκιμές;" Και η απάντηση ήταν ένα μεγάλο ΝΑΙ. "Είναι μικρή η αγορά, ας πουλήσουμε ο καθένας ό,τι μπορεί από μόνος του" μου είπαν. Και έτσι έγινε.
Ευχαριστώ πολύ, τέτοια δημοσιογραφία δεν τη θέλω. Προτιμώ να παραμείνω απλός χομπίστας και να ονειρεύομαι ακόμη το επόμενο μηχάνημα που θα μου ανατρέψει τα δεδομένα.
.Γι αυτό πιστεύω πως η σωτηρία των περιοδικών είναι η στροφή τους στην ΑΠΟΨΗ κάτι που δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα με την μικρή της αγορά και τους ψιλοεκβιασμούς από αντιπροσώπους -διαφημιζόμενους
H άποψη όντως πουλάει αλλά, επίσης, ενοχλεί. Στο σημερινό χώρο, οι εκδότες προτιμούν να μην ενοχλούν ενώ δεν τους χαλάει ακριβώς να μην πουλάνε πολύ, γιατί έτσι πέφτουν τα λειτουργικά έξοδα.
Εγώ για παράδειγμα εισέπραξα την έντονη ενόχληση κάποιων όταν "τόλμησα" να συγκρίνω το μικρό Harbeth με το μικρό Spendor, βρίσκοντας το δεύτερο λιγότερο τελειομανές αλλά πιο παθιάρικο. Όταν σημείωσα τον relaxed χαρακτήρα των κεφαλών της Benz, όταν ομολόγησα ότι οι Dynavector με πωρώνουν, όταν τόνισα ότι το Audio Spectrum θα μπορούσε να είναι πιο "ακάμπινο" στον ήχο του, όταν επιβεβεβαίωσα την πηγαία μουσικότητα των Cary ή όταν έγραψα ότι κάποια καλώδια με "κουτιά" ακούγονται ότι παρεμβαίνουν στον ήχο σχεδόν ως ένεργές συσκευές.
Το πρόβλημα φυσικά για τους ενοχλημένους ήταν πως απλά επιβεβεβαίωνα τις υποψίες πολλών ακόμη ακροατών.
Ευτυχώς, λόγω Διαδικτύου, μπορεί πια κανείς να βρεί αναφορές για τα πάντα. Όμως, αυτή η διαδικασία λειτουργεί ατομικά και δεν δημιουργεί μαζικές εντυπώσεις όπως ένα παλιό, κλασικό περιοδικό. Γι αυτό τη φοβούνται λιγότερο.
Ένα νερόβραστο περιοδικό, όμως, χωρίς άποψη, είναι καταδικασμένο στη μιζέρια. Και, κατά τη γνώμη μου, επιστρέφει τη μιζέρια αυτή στην αγορά και οι "ενοχλημένοι" χάνουν μακρυπρόθεσμα πολύ περισσότερα, όπως το ενδιαφέρον του κόσμου.
Όταν έκανα συγκριτικές δοκιμές με ακριβά μηχανήματα, είχα ακούσει την ατάκα "αν δεν βγω πρώτος, μη με βάλεις καθόλου" αλλά και το "εσύ ενδιαφέρεσαι για το όνομά σου και όχι για εμάς να πουλήσουμε".
Ρώτησα τότε: "προτιμάτε να μην γίνονται τέτοιες δοκιμές;" Και η απάντηση ήταν ένα μεγάλο ΝΑΙ. "Είναι μικρή η αγορά, ας πουλήσουμε ο καθένας ό,τι μπορεί από μόνος του" μου είπαν. Και έτσι έγινε.
Ευχαριστώ πολύ, τέτοια δημοσιογραφία δεν τη θέλω. Προτιμώ να παραμείνω απλός χομπίστας και να ονειρεύομαι ακόμη το επόμενο μηχάνημα που θα μου ανατρέψει τα δεδομένα.