Δυο-τρία γρήγορα σχόλια, κάπως πρόχειρα.
Ακούω αναλογικά από ένα σύστημα (Clearaudio Performance, Satisfy, Maestro) περίπου 9 φορές ακριβότερο από το ψηφιακό μου (HDTV Live, δίνει μόλις 24/48 στην οπτική έξοδο και Beresford TC-7510 απείραχτο).
Παίζει καλύτερα το αναλογικό; ΝΑΙ: πιο φυσικά, πιο ξεκούραστα, με μεγαλύτερη δυναμική περιοχή, πιο ασυμπίεστα, με καλύτερο staging, κ.λπ. κ.λπ.
Παίζει όμως 9 φορές καλύτερα; ΟΧΙ! (τουλάχιστον στο σύστημά μου, γιατί έχω ακούσει το Performance με καλύτερα ηχεία από τα δικά μου -και τον ίδιο ενισχυτή- να ζωγραφίζει εικόνες πολύ πιο μαγικές.)
Και το ψηφιακό, παρότι ταπεινό, θα ανταποκριθεί στο καλύτερο υλικό κάθε φορά: μέρα με νύχτα το Swim του Caribou σε FLAC 16/44 vs. MP3/320, καμία σχέση τα άλμπουμ του Miles σε 24/96 (παρότι ακούω "μόλις" 24/48 τελικά) vs. 16/44.
Με κάθε βήμα προς τα πάνω, η ψαλίδα με το αναλογικό κλείνει: άσε που υπάρχουν δίσκοι με χάλια αναλογικό mastering που τους προτιμώ σε FLAC -το Have One On Me της Joanna Newsom, για παράδειγμα, ένας εκπληκτικός δίσκος με πολύ μέτρια παραγωγή (δική της: είπαμε πολυτάλαντη, αλλά εδώ το παράκανε) είναι σχεδόν δυσάρεστος στο FLAC, αλλά μάλλον χειρότερος στο βινύλιο (υπάρχουν και σχετικά σχόλια στο Discogs).
Άρα, σε επίπεδο value for money, το ψηφιακό απλά δεν παίζεται και η κουβέντα για μένα σταματά εκεί.
ΑΛΛΑ, όταν θέλω να κάτσω και να ακούσω μουσική, το βινύλιο έχει κάτι παραπάνω, κάτι πέρα από τον ήχο του, που το κάνει ακαταμάχητο (ο Lacan θα το αποκαλούσε "αντικείμενο μικρό α"). Απόδειξη ότι είμαι ένας αλλοτριωμένος φετιχιστής. Χα!