Το chat του δικάναλου

Από το ίδιο μαγαζί ψωνίζουμε (από το εξωτερικό τουλάχιστον).
Πιο πολύ σημασία έχει το τί σόι δουλειά έχει γίνει στην παραγωγή παρά το αν το βινύλιο είναι χρωματιστό.
Αυτό που αξίζει να δίνεις σημασία είναι αν η έκδοση είναι αναλογική ή ψηφιακή, τι master χρησιμοποιήθηκε (αν μιλάμε για επανέκδοση-αν ειναι καινούρια κυκλοφορία είναι ψηφιακή έτσι κι αλλιώς).
 
Ψωνίζω αρκετά από το ΗΗV.de .
Τώρα τελευταία βλέπω όλο και πιο συχνά Ressiue Blue, Reissue yellow, Record Day 20 Years White anniversary κτλ
...10ρικο , 20ρικο κάθε φορά έξτρα για αυτά τα χρωματισμένα , στα 3 LP χάνω 1 LP για τα χρώματα.
Και ρωτώ γιατί όκ εκτός του οικονομικού, μη χάνω και σε ποιότητα ήχου για κουταμάρες.
τα χρωματισμένα, αν είναι από το ίδιο μάστερ με τα απλά λογικά δεν πρέπει να έχουν διαφορά. Είναι απλά για μούρη.Όμως...στο βινύλιο όλα παίζουν το ρόλο τους, ακόμα και οι προσμίξεις. Κάποιες εταιρείες είχαν δικά τους...χαρμάνια, που ήταν πιο ήσυχα, ή πιο ανθεκτικά, ή είχαν διαφορετικό ήχο (π.χ. η RCA με το μυστικό -ακόμη και σήμερα- συστατικό 317Χ, η Classic Records με το QUIEX SV-P, ή η Victor Japan, τα βινύλια της οποίας αν τα κοιτάξεις με δυνατό φως απο πίσω αφήνουν να περάσει λίγο φως και είναι σκούρα κόκκινα, σαν Κόκα-Κόλα). Οπότε το χρωματιστό βινύλιο είναι λίγο...ρίσκο. Στη θέση σου θα έκανα μια δοκιμή: θα έπαιρνα ένα απλό και ένα χρωματιστό, αν δεν είναι μεγάλη η διαφορά τιμής, και θα κρατούσα το πιο καλό. Το άλλο θα το επέστρεφα. Αν ψωνίζεις απο γερμανικό μαγαζί δε θα έχεις πρόβλημα με την επιστροφή.
 
  • Like
Reactions: Alexandros_Wallace
είναι στάνταρ αυτο?

Καλά μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι κανένας audiophile τρελαμένος.

Απλά να μην πληρώνω περισσότερα χρήματα, για χειρότερο δίσκο με νοιάζει.
 
Αν πρόκειται για παράλληλη και ταυτόχρονα περιορισμενη κυκλοφορία, το έγχρωμο ή το clear βινυλιο παίζει καλύτερα επειδη συνήθως οι κόπιες του βγαίνουν πρωτες-πρωτες.
Ο Tony Hawkins της Decca έλεγε ότι την χρυσή εποχή τα πρώτα 50 κομμάτια απο κάθε μήτρα τα πέταγαν...