Αρκετή κουβέντα έγινε για το θέμα και αισθάνομαι, παρ' ότι είμαι νέος στο forum και δεν ξέρω τα "εσωτερικά" του, ότι μπορώ να μεταφέρω τη πείρα μου από αλλού και να είναι χρήσιμη και εδώ !
Κατ' αρχή να πω ότι συμφωνώ με το θέμα που έθεσε η Αγάπη, έστω και αν το έκανε με κάποιο "πάθος" για το οποίο εγώ προσωπικά την καμαρώνω και είμαι ο τελευταίος που θα «σταθώ» στα «side effects» του λόγου της.
Όταν έχεις ένα ανήσυχο μυαλό που βράζει από ιδέες, δημιουργικότητα και θέληση να μοιραστεί τη σκέψη του, το τελευταίο που σε απασχολεί είναι η "διπλωματικότητα" της έκφρασής του!
Στη συνέχεια θα σας παραθέσω κάποιες σκέψεις μου, όχι για να νουθετήσω οποιονδήποτε, αλλά απλά γιατί έτσι σκέφτομαι και με βοηθάει να κρατάω ένα ειρμό σε αυτά που λέω.
Να ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη για την έκτασή τους, αλλά δυστυχώς κάποια πράγματα θέλουν την ανάπτυξή τους!
Αυτό που αποτελεί την ειδοποιό διαφορά εδώ, είναι ότι κάποιος διακρίνει ένα –έστω κατά την άποψή του- πρόβλημα και παρά το ρίσκο να παρεξηγηθεί, το λέει.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν είναι ο λόγος που το λέει, αυτό είναι ένα από τα σημαντικά και εν προκειμένω ο λόγος είναι ότι λες κάτι για να συμβάλλεις να αλλάξει η κατάσταση σε κάτι που σε ενδιαφέρει και θέλεις να γίνει καλύτερο και το κάνεις αυτό, παρά και ενάντια στο ενδεχόμενο να παρεξηγηθείς.
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που οποιοδήποτε σχόλιο, αξίζει να αντιμετωπιστεί σοβαρά και επί της ουσίας του, αποφεύγοντας σαφώς κάθε ευκολία, όπως άσχετα σχόλια εντυπωσιασμού και άλλα «χαριτωμένα»!
Οι εύκολες «λύσεις» πότε δεν τα πήγαν καλά με τις πραγματικές λύσεις!
Δεύτερο ζήτημα είναι το τι ακριβώς λέει, και εδώ είναι που απαιτείται πολύ μεγαλύτερη προσοχή, ιδιαίτερα αν αυτό που λέει είναι κάτι που έρχεται σε αντίθεση με αυτά που πιστεύουμε εμείς, ή -με κάποιο τρόπο- αμφισβητεί την «καθεστηκυία τάξη πραγμάτων».
Εδώ είναι που ο αποδέκτης των λεγομένων, θα πρέπει να αρθεί στο ύψος της περίστασης και αναγνωρίζοντας την κατ’ αρχήν αδιαμφισβήτητη καλή θέληση του άλλου, να ακούσει την ουσία των λεγομένων του και να μην μείνει στην επιφάνεια!
Γιατί η επιφάνεια είναι εύκολη, η ουσία όμως, σπάνια είναι εκεί !
Και εν προκειμένω, η ζημιά που προκύπτει αν δεν τολμήσεις την βουτιά στα βαθιά, είναι πολύ μεγάλη! Πολύ μεγαλύτερη από όση ενδεχομένως φαντάζεται ο αρεσκόμενος στην επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων, αλλά και ίσως και από αυτήν που διαισθάνεται και ο πιο προβληματισμένος.
Και ο λόγος είναι ένας!
Οι ευκαιρίες που έχουμε σαν άνθρωποι και σαν κοινωνίες / ομάδες ανθρώπων να γίνουμε καλύτεροι και να πλησιάσουμε πιο κοντά σε αυτό που ονειρευόμαστε, έχουν ανάγκη το λόγο, την ανατροπή, το ρίσκο της ελεύθερης έκφρασης, το θάρρος της γνώμης και εν τέλει το πάθος που κινεί έναν άνθρωπο να μοιράζεται τη σκέψη του!
Και χωρίς να αναλύσω το θλιβερό της σπανιότητας αυτών των ανθρώπων, θα πώ μόνο αυτό:
Κανείς τους δεν μας «περισσεύει»!
Δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να «χάσουμε» ούτε έναν από αυτούς!
Πόσω μάλλον κάτω από τέτοιες συνθήκες, όπου εμείς από τη μεριά μας, πόρω απέχουμε από το να είμαστε βέβαιοι ότι δεν συμβάλαμε –με αυτό που είπαμε, ή με αυτό που δεν είπαμε- στην «απώλειά» του!
Εδώ είναι η ευθύνη του κάθε ενός και όχι απλά των «διαχειριστών», είναι η ώρα να αντιληφθούμε ότι, η δική μας γνώμη έχει το δικό της ειδικό βάρος και αυτό είναι μεγάλο!
Και είναι ακόμα μεγαλύτερο γιατί πέρα από αυτούς που «μιλούν» υπάρχουν πολύ περισσότεροι που δεν το κάνουν –ο κάθε ένας για το δικό του απολύτως σεβαστό λόγο- αλλά πολύ θέλουν να δούν τη δική τους σκέψη να εκφράζεται και μέσω αυτής, να αισθανθούν και με ένα άλλο -αλλά όχι λιγότερο ουσιώδη- τρόπο ότι «ανήκουν εδώ» !
Συνεπώς, η ευθύνη όλων αυτών που εκφράζονται σε ένα φόρουμ, αποκτά σημαντικές διαστάσεις και βαρύτητα, η οποία, αν μη τι άλλο, απαιτεί –από αυτόν τουλάχιστον που θέλει να συμβάλλει- πλήρη προσήλωση στην ουσία των πραγμάτων και ακόμα πληρέστερη αποφυγή των τόσο βολικών αφορισμών, ταμπελών, χαρακτηρισμών και «κριτικών» που τόσο μας έχουν ταλανίσει!
Επί της ουσίας λοιπόν του σχολίου που αποτέλεσε την αφορμή της «παρέμβασής» μου.
Για την πληθώρα των "αχρείαστων" σχολίων.
Σαφώς και συμφωνώ ότι όλες οι ευχές είναι καλοδεχούμενες, αλλά αυτό δεν αναφέρεται στην λέξη σαν λέξη, αλλά στο αίσθημα που αυτή σημαίνει, δηλαδή την αποδοχή, την θετική σκέψη, την «έγκριση» του άλλου.
Αυτό λοιπόν εξυπηρετείται άριστα από ένα “like” (σαν να λέμε από ένα χαμόγελο), και μάλιστα μας δίνει μια επιπλέον διαβάθμιση στην ένταση της έκφρασης, για κάποιον που θέλει να πει κάτι παραπάνω, με ένα σχόλιο, έστω και μονολεκτικό!
Συνεπώς με αυτό τον τρόπο υπηρετείται ανεμπόδιστα η λειτουργία των θετικών «μονολεκτικών» σχολίων / ευχών, αλλά παράλληλα επιτυγχάνεται μια συγκλονιστική διαφορά στην ανάδειξη της «χρήσιμης» ύλης, της ύλης που θα αναζητήσουν όλοι για να δούν και να μάθουν και αν θέλουν, να συμμετέχουν!
Άρα έχουμε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια! Και πιο ευκολοδιάβαστο φόρουμ και την «συμπάθεια / έγκριση / ευαρέσκεια / κλπ, πλήρως ελεύθερη να εκφραστεί, χωρίς να γίνεται οπτικό εμπόδιο στη παρακολούθηση της ουσιαστικής ύλης που δεν μπορεί να καλυφθεί από ένα like!
Εγώ αυτό βλέπω σε αυτό :
Ο ενας αρχικα οτι το βρισκω ανουσιο να γεμιζουμε το φορουμ με ποστ καλοδουλευτα, μπραβο κλπ κλπ
Και το βλέπω γιατί δεν στάθηκα στην ένταση της λέξης «ανούσιο», αλλά προχώρησα στην ουσία της ίδιας της λέξης, τόσο αυτής, όσο και όλων των υπολοίπων, σε συνάρτηση με όσα σχετικά έχουν ήδη ειπωθεί για το like!
Για την κριτική περί κατασκευαστικής αδράνειας, από την επίμαχη πρόταση:
Ο αλλος οτι ενω ελλειπα μερες και μπηκα με ορεξη να διαβασω για κατασκευές, να παρω ιδεες κλπ κλπ βρεθηκα να εχω 54 αδιαβαστες σελιδες στις παραλαβες και παραγγελιες και μερικες μολις στο τι μαστορεψαμε με το 90% να ειναι του παππού Κωστα (χωρις να θελω να τον προσβαλω απλα το αναφερω)
Πιστευω για το καλο της υποενοτητας της κοινοτητας ισως θα πρεπει να αφησουμε το ποιος την εχει μεγαλυτερη....... την παραγγελια, και να προχωρησουμε στο δια ταυτα. Δυστυχως προσωπικα δεν εχω χρονο λογω παρουσιασεων και κατασκευων που δε σας ενδιαφερουν να δειτε, αλλα μηπως θα πρεπει ολα οσα αγορασαμε να τα ξεσκουριασουμε;
Απλα μια αποψη και θελω να ελπιζω και χωρις παρεξηγηση.
Καλο μηνα μαστορια!!!
Είναι πολύ εύκολο να μείνεις στο «κριτικό» ύφος και να μην δεις την «αγωνία» και την επιθυμία να γίνουν περισσότερα πράγματα, πιο πολλές κατασκευές, πιο πολλή δημιουργική δουλειά!
Είναι εύκολο να ζητήσεις τα «ρέστα» από τον «τιμητή» και να θέσεις εν αμφιβόλω το δικαίωμά του να κρίνει!
Είναι εύκολο να του πείς εν ολίγοις, εμμέσως πλην σαφώς, ότι δεν έχει κερδίσει το δικαίωμα να έχει κριτική άποψη . . . δεν έχει αρκετά «ένσημα» γι’ αυτό!
Το ερώτημα όμως είναι:
Εμείς είμαστε εδώ για τα εύκολα;
Η παρέα αυτή τιμάει την υπόστασή της μένοντας στα εύκολα και στην επιφάνεια, κρατώντας το ρόλο του «αδέκαστου» κριτή και «μετρονόμου» της «τυπικής ευγένειας» των άλλων, ή είναι εδώ για να ΑΚΟΥΣΕΙ, να ΔΙΑΒΆΣΕΙ -ανάμεσα και πίσω από τις γραμμές- την αγάπη του άλλου γι’ αυτό που υπάρχει εδώ και την επιθυμία του να γίνει καλύτερο, την λαχτάρα του τελικά, οι ισορροπίες να γείρουν περισσότερο προς τη πλευρά της δημιουργίας, προχωρώντας πέρα από το στάδιο της προετοιμασίας γι’ αυτήν !
Ειλικρινά, όποιος δεν μπορεί να δει αυτά, μέσα σε αυτό το λόγο, ίσως είναι η ώρα να το ξανασκεφτεί, ίσως είναι η ώρα, να βάλει την πρόθεση του λόγου, πάνω από τη μορφή του, ίσως είναι η ώρα, η ουσία των πραγμάτων να πάρει τη θέση που της, και μας, αξίζει!
Δεν έχω την πρόθεση να ψέξω κανέναν, προσωπικά, παρασάγγας απέχω του να είμαι πρότυπο συμπεριφοράς ή σκέψης, απλά όταν βλέπω κάτι να μην είναι σωστό, κάτι που μπορεί να γίνει καλύτερο, θα πω αυτό που σκέφτομαι με την ελπίδα αυτό να συμβάλει στο να πάμε όλοι ένα βήμα πιο κοντά στο «όνειρο» !
Το ξέρω ότι ο ιντερνετικός λόγος είναι «κουτσός» και επιπλέον, στερούμενος της κεφαλαιώδους συμβολής της αδιάψευστης «γλώσσας του σώματος», μπορεί να γίνει και επικίνδυνος, για παρεξηγήσεις που στην πραγματικότητα ενδέχεται να μην έχουν έδαφος.
Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό, όλοι να θυμόμαστε τα «μαξιλαράκια» που «μαλακώνουν» την κουβέντα, και ακόμα πιο σημαντικό να σκύβουμε με θετικό τρόπο πάνω σε αυτό που λέγεται και να δίνουμε την δεύτερη ευκαιρία που αξίζει όχι μόνο ο λόγος αυτός, αλλά –και κυρίως- η παρέα αυτή και -αν το θέλετε- η όποια παρέα που φέρνει κοντά τους ανθρώπους με δημιουργικό τρόπο!
Συμπαθάτε με για το σεντόνι, ελπίζω να μην κούρασα περισσότερο από ότι άξιζε η περίσταση, αλλά κάποια πράγματα απλά δεν μπορούν να ειπωθούν σύντομα, εκτός και αν είσαι ποιητής!
« Κύμα το κύμα, η πέτρα λιώνει!
Του ονείρου η αύρα, μας ενώνει!»
Θέλω να πιστεύω ότι, κανένας μας δεν αξίζει κάτι λιγότερο!
Καλό βράδυ σε όλους !
