@economo
-Ισχύει το σχόλιο που έγραψα πιο πάνω σχετικά με τις ηχογραφήσεις. Αποκαλύπτονται ατέλειες που δεν τις προσέχαμε προηγουμένως και τις αποδίδουμε στα μηχανήματα, ενώ δεν είναι έτσι.
-Παρέλειψα να αναφέρω πιο πάνω, ότι πολλές από τις ακροάσεις έγιναν από δισκάκια CD που είχαν γραφεί/αντιγραφτεί (για λόγους ευκολίας υποθέτω) με υπολογιστή. Δεν ήταν δηλαδή τα κανονικά εμπορικά δισκάκια. Η διαδικασία της εγγραφής με υπολογιστή, αν δε γίνει σωστά και πολύ προσεκτικά, μπορεί να οδηγήσει σε ανεπαίσθητες διαφορές (αύξηση του jitter) που γίνονται όμως αισθητές σε τόσο αναλυτικά συστήματα. Είναι κρίμα τελικά που δεν έγινε δυνατό να ακούσουμε ψηφιακά αρχεία και αρχεία υψηλής ανάλυσης, όπου θα μπορούσαμε να είμαστε και πιο σίγουροι.
-Για το περίφημο και πασίγνωστο "Take Five" στο οποίο αναφέρεσαι υπάρχει ένα ζήτημα: Πως ακούγεται και προπαντός πως ακούγεται, όταν αναπαράγεται
σωστά; (Όπως και όλες οι ηχογραφήσεις, άλλωστε). Για μένα ήταν σωστό κατά την ακρόαση.
Για να γίνω κατανοητός, θα σου διηγηθώ μία ιστορία:
Όταν επρόκειτο να διαλέξω ενεργά Monitor ηχεία για το Desktop σύστημα γραφείου, είχα πάει στο Νάκα. Η τελική επιλογή έγινε ανάμεσα στα ηχεία της Yamaha και της EMU. Χρησιμοποίησα στις ακροάσεις ακριβώς το ίδιο δισκάκι του Dave Brubeck "Take Five". Λοιπόν, τα ηχεία της Yamaha απέδιδαν την ηχογράφηση με εξαιρετικά εκτεταμένη στερεοφωνική εικόνα με πολύ μεγάλο βάθος, εντυπωσιακά. Και η ντραμς -ειδικά τα πιατίνια- όπως τα λες: καραμπινάτη. Μου φάνηκαν ωστόσο πως είχαν πρίμα τονισμένα περισσότερο από το φυσιολογικό και τελικά προτίμησα τα EMU, που εκ πρώτης όψεως είχαν στενότερη στερεοφωνική εικόνα, πιο πραγματική όμως.
Τελικά αποδείχτηκε πως είχα δίκιο στην επιλογή μου. Τα ηχεία της Yamaha ήταν προβολικά. Κι' αυτό αποδεικνυόταν κι' από τις καμπύλες απόκρισης τους.
Που θέλω να καταλήξω; Σ' αυτές τις κατηγορίες, όπου όλα κρίνονται από πολύ μικρές λεπτομέρειες, είναι πολύ εύκολο να μπερδευτεί κανείς. Μόνο η μακρόχρονη ακρόαση και μάλιστα στο χώρο μας οδηγεί σε πλήρη εκτίμηση.
Και δε θα δυσκολευόμουν καθόλου να ζήσω με τα Wilson!
...πρέπει να οργανώσω μια ακρόαση σπίτι μου, για να δεις πόσο σωστά παίζει το σύστημα!!... :ernaehrung004:
Καλά τα λες (πάντα) Μιχάλη.
Αναλυτικά κ διεξοδικά.
Με αφορμή πάντως το θέμα που ανέδειξα (με τα ντράμς του take five στην εν λόγω ακρόαση), σκεφτόμουν τα εξής (και επειδή παιδεύομαι συνήθως να γράψω την άποψή μου κ την ξανασκέφτομαι 100 φορές για να μην αδικήσω κανέναν...):
Έγραψα ειλικρινά μια άποψη. Κάπως αιρετική ας πούμε, για το εν λόγω σύστημα.
(Αντίστοιχα αιρετική βέβαια ήταν κ η "σκληράδα" του συστήματος, την οποία ακούσαμε πολλοί κ από CD και από Βινύλιο κ η οποία πρέπει να οφειλόταν στις 2-3 ηχογραφήσεις που επιλέξαμε να ακούσουμε τυχαία εκείνη τη χρονική στιγμή)
Καθώς δεν ήμουν μόνος (ευτυχώς), αλλά είμασταν ακόμα 10 άτομα παρέα, θα είχε ενδιαφέρον να ακουστεί κ η γνώμη μερικών ακόμα για το take five.
Να πω προκαταβολικά, ότι δεν θα παρεξηγηθώ ποτέ αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη από εμένα, ίσα ίσα μια ειλικρινής συζήτηση σχετικά με τις ακροάσεις αυτές που κάνουμε, έχει μεγάλο ενδιαφέρον για το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας την ποιότητα κ τις διαφορές της κάθε αναπαραγωγής μιας ηχογράφησης.
Δεν έχει σημασία αν ακούμε ένα σύστημα 100.000 ή ένα σύστημα 10.000 (γιατί συνήθως "θεοποιείται" το ακριβό κ γράφουμε πιο εύκολα για ψεγάδια στο "φτηνό"), σημασία έχει να ανταλλάξουμε απόψεις ειλικρινά κ να δούμε επί συγκεκριμένων γνωστών κομματιών, τι εντόπισε καθένας μας κατά την ακρόαση.
Επίσης, κατά τη γνώμη μου, δε χρειάζεται ο στόχος της κουβέντας να είναι ποιός ακούει καλύτερα από ποιόν, ούτε τι είναι το πιο σωστό.
Εμένα μου αρκεί να γίνει μια συζήτηση, όπου εγώ θα λέω π.χ. "το σόλο ντράμς στο σύστημά μου, ακούγεται πιο ζωντανό, πιο επιβλητικό, πιο πλαστικό" και ο χ φίλος να γράψει ότι προτιμάει π.χ. την πιο ήπια αναπαραγωγή ως λιγότερο κουραστική ή πιο σωστή/πραγματική ή ότι δε βρήκε καμμιά διαφορά στην απόδοση κ μια χαρά του ακούστηκε ή ότι του φάνηκε καλύτερο το αποτέλεσμα overall κ ήταν πλήρως ικανοποιημένος από αυτό.
Θέλω να πω εντέλει, ας γράφουμε ο καθένας τι άκουσε ή τι νομίζει ότι άκουσε χωρίς ενδοιασμούς.
Καλοπροαίρετα οι υπόλοιποι φίλοι μπορούν να τοποθετηθούν επί των σχολιων κ μια άκρη θα βρεθεί, δεν μπορεί!
Ακόμα κι αν αυτή αναδείξει ιδιαίτερες προτιμήσεις στην αναπαραγωγή, από μέρος του ακροατηρίου!
Υ.Γ. Είναι πραγματικά δύσκολο να είσαι fair πάντως με μια γνωριμία ενός συστήματος για λίγη ώρα, ακούγοντας από διάφορες θέσεις, διάφορα κομμάτια.
Σκεφτόμενος πάλι την ακρόαση του Σαββάτου, αντιλαμβάνομαι ότι ίσως αυτό που μου "έφταιγε", να ήταν τελικά οι προβληματικές ηχογραφήσεις κ όχι το σύστημα...
Από δικά μου CD, άκουσα μόνο το take five (original CD) με τα Burmester, ενώ τα υπόλοιπα γνώριμα σε μένα κομμάτια, τα βάλαμε με τους λαμπάτους ενισχυτές, που κατά κοινή ομολογία δεν ήταν πλήρεις... Ούφ!
