Λεωνίδα και west ολονύκτια είχατε ;Καλά κάνετε .
Όπως και μια αναβίωση για τα ηχεία του παρελθόντος ,πολύ καλά προσεγγίσατε το συγκεκριμένο θέμα ,εξάλλου αν θυμάστε δεν ήταν καθόλου τυχαία η αναφορά μου για παλιά ηχεία που είχα η άκουσα .
Φυσικά μιλάμε για ένα οικογενειακό ηχείο(σπιτιού ) που συμπεριφέρεται πολύ καλά στον δύσκολο χώρο μου λόγω οροφής και όχι τετραγωνικών μέτρων που ακούει για μένα (ευτυχώς) το χαρακτήρα των συνοδών.
Εξάλλου μην ξεχνάτε ότι η ενασχόληση μου και το άκουσμα μου ήταν συνήθως από ομοκεντρικά ηχεία ανεξάρτητα τιμής που πάνω σε αυτά διδάχτηκα πολλά ...Έστω και αν στην ακρίβεια στην οποία αναφέρεστε με είχε κουράσει .
Το δικαίωμα στην μουσική -άποψη το έχουν όλοι ανεξάρτητα από το πορτοφόλι .
Ιδιαίτερα όταν εχεις άποψη για το φτηνό Spektor 2 .
- ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ -
Πρέπει να είναι ένα από τα καταπληκτικότερα ηχεία που κυκλοφορούν στην αγορά. Ο ήχος τους είναι καταπληκτικός και αφοπλιστικός, φουλ ηχόχρωμα και συναίσθημα, και ο τρόπος που επικοινωνούν τη μουσική με τον ακροατή είναι απλά απίστευτος. Τα 178 ευρώ είναι αστεία τιμή γι' αυτό που παίρνεις και η αξία τους είναι ανεξάρτητη από τιμή. Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια.
-------------------------------------------------------
Πρώτες εντυπώσεις και ίσως προσθέσω και κάτι στο μέλλον.
Κατ' αρχήν, το πήρα σε προσφορά (που εμφανίζεται κάθε τόσο) 178 ευρώ, μόνο 2 μέρες (ΣΚ) έχω ακούσει από αυτό και προφανώς είναι άστρωτο και σφιγμένο.
Επίσης πριν συνεχίσω πάρτε υπ' όψη σας ότι έχει χαμηλή ευαισθησία (84,5 db) και δεν ξέρω και πόσο εύκολο φορτίο είναι (μπορεί να μην είναι δύσκολο αλλά δεν το ξέρω και έχει ονομαστική αντίσταση 6 Ohms). Με τον ενισχυτή που έχω αυτά δεν με αφορούν γιατί και πολλά watts έχει και μπορεί να δώσει και πολύ ρεύμα.
Λίγα τυπικά λόγια στην αρχή πριν φτάσουμε στην ουσία.
Το πρώτο που σε εντυπωσιάζει από ένα τόσο μικρό ηχείο είναι το μπάσο.
Μετά, ο όγκος, όχι μόνο της ορχήστρας γενικά, αλλά και ξεχωριστά των διαφόρων οργάνων και της φωνής (που σταματάει μάλλον εκεί που πρέπει, για να μην γίνει αφύσικα υπερβολικός).
Στην μεσαία περιοχή ξέχασα να αναφερθώ συγκεκριμένα και να γράψω ότι είναι από τα ατού του ηχείου και ίσως στον μεγαλύτερο βαθμό υπεύθυνη για το πως επικοινωνεί την μουσική με τον ακροατή, και ξέχασα ίσως επειδή ακριβώς καταλαβαίνεις αμέσως ότι είναι εξαιρετική και πέρα από κάθε κριτική, χωρίς να προκαλεί, και προχωράς παρακάτω στα επόμενα χαρακτηριστικά του ήχου.
Τα πρίμα είναι πολύ γλυκά και θα μαλακώσουν ακόμα και δύσκολες καταστάσεις, θα μπορούσε κάποιος να τα ήθελε να "ξυρίζουν" περισσότερο, πράγμα που γίνεται σε ένα βαθμό αν βγάλεις τα καλύμματα οπότε ζωντανεύουν πραγματικά (και αποκτούν άλλη διαφάνεια και περιγραφή), αλλά είπαμε, είναι ακόμα νωρίς (έχω όμως την αίσθηση ότι είναι επιλογή του κατασκευαστή να μην σκληραίνουν και προκαλούν σε καμιά περίπτωση).
Ένα άλλο πράγμα που αισθάνεσαι με τη μία, είναι ότι η μουσική ακούγεται ταχύτερη, γιατί ο ήχος του ηχείου φαίνεται πραγματικά κολλημένος με τη μουσική και δεν τραβιέται από αυτήν προσπαθώντας να την ακολουθήσει.
Επίσης, η συνοχή του ήχου είναι τέτοια, που θα ορκιζόσουν ότι δεν υπάρχουν δύο μεγάφωνα και crossover, αλλά ένα full range.
Όλα αυτά είναι τα ψυχρά περιγραφικά στοιχεία για το ηχείο για να περάσουμε τώρα στην ουσία.
Ο χαρακτήρας του ηχείου είναι να κρύβει επιμελώς την ανάλυση και την λεπτομέρεια (στοιχεία που εννοείται ότι υπάρχουν, αλλά μετά από λίγο χρόνο ακρόασης δυσκολεύεσαι να εστιάσεις σ' αυτά, γιατί υπάρχουν άλλα πράγματα που σχεδόν μονοπωλούν το ενδιαφέρον σου) προβάλλοντας την μουσικότητα και το συναίσθημα, οπότε ο ήχος άλλων ηχείων μπορεί να ακουστεί κλινικός και ψυχρός σε σχέση με αυτό.
Το ηχείο έχει κάτι το μαγικό στον ήχο του, που σε κάνει να σταματάς να ασχολείσαι με το θέμα των hi fi στοιχείων και απλώς να ακούς.
Όταν μπαίνει ένα όργανο ξαφνικά στην ορχήστρα κοιτάς ασυναίσθητα προσπαθώντας να δεις τον μουσικό που το χειρίζεται, όταν ακούς τη φωνή του τραγουδιστή έχεις την αίσθηση της φυσική του παρουσίας και σου έρχεται να σηκωθείς και να τον χτυπήσεις φιλικά στον ώμο (και αν υποφέρει, υποφέρεις κι' εσύ μαζί του).
Το ηχείο δεν κρατάει καμία απόσταση από εσένα, σε αιχμαλωτίζει, παραδίνεσαι άνευ όρων και ταυτίζεσαι με αυτό. Δεν είναι κάποιο αντικείμενο που κάνει πολύ καλά τη δουλειά του αλλά έχει μια ζωντανή οντότητα, είναι ο φίλος σου, ο σύντροφός σου.
Οχτώ λέξεις θα μπορούσαν να το περιγράψουν επιγραμματικά.
Άπειρη μουσικότητα, μοναδικό ηχόχρωμα, άπειρη ζεστασιά, τρομερό συναίσθημα.
Δεν μπορείς να αναπτύξεις με αυτό μια σχέση κάπως απόμακρης εκτίμησης και θαυμασμού, αλλά αγάπης, στοργής και λατρείας.
Το συγκινησιακό στοιχείο της μουσικής είναι μπροστά από οτιδήποτε άλλο.
Για πότε έχει τελειώσει ο δίσκος που ακούς, έχοντας χαθεί μέσα στον ήχο του, δεν έχεις καταλάβει. Ξεπερνάει την απλή αναπαραγωγή του ήχου και ότι ακούς είναι σαν μια φυσική παρουσία που σε αιχμαλωτίζει ψυχικά. Η σύνδεση με την μουσική, το συγκρότημα, τους οργανοπαίχτες, τον τραγουδιστή και με αυτό που κάνουν, είναι άμεση.
Τι να μιλήσεις για hi fi λεπτομέρειες; Δεν έχει νόημα. Και είναι ακόμα εντελώς άστρωτο! Αναρωτιέμαι αν πρέπει να γράψω και κάτι παραπάνω όταν στρώσει (αλλά και τι άλλο με περιμένει μετά το αρχικό σοκ, όταν πια "λυθούν" τα μεγάφωνα και τα ηχεία βγάλουν τον τελικό ήχο που μπορούν να δώσουν, που θα είναι προφανώς πολύ πιο απελευθερωμένος, αναλυτικός, εκτεταμένος και σαφής).
10/12/18 - Στρώνει και βελτιώνεται συνεχώς χωρίς να χάνει τον σαγηνευτικό του χαρακτήρα, αλλά μου φαίνεται ότι πρέπει οπωσδήποτε να ακούει κανείς χωρίς τα καλλύματα, που κάνουν λίγο ένα φαινόμενο χοάνης που αυξάνει τον όγκο των διαφόρων ήχων στρογγυλεύοντάς τους κιόλας και δεν αφήνουν τα πρίμα να αναδειχτούν (χωρίς τα καλύμματα, πρίμα και μεσουψηλές έχουν πιο ζωντανή παρουσία και νεύρο και όχι αυτήν την παραπάνω γλυκύτητα και κάπως πιο δειλή παρουσία που είχα αναφέρει στην αρχή). Είναι μια εναλλακτική να ακούς με τα καλύμματα (μπορεί σε κάποιον να αρέσει, άσχετα με το ότι χάνει πληροφορία) αλλά χωρίς αυτά, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στα ηχεία, ο ήχος απελευθερώνεται πραγματικά. Πάντως, γενικά, όποιος εκτιμά την μεσαία περιοχή και τον ήχο που είναι λίγο πιο φωτεινός και έχει χρώμα και συναίσθημα, δύσκολο έως αδύνατον να βρει κάτι άλλο αντίστοιχο. Και τα ξένα περιοδικά το θεωρούν κορυφαίο και είναι. Επικοινωνείς με την μουσική. Οπωσδήποτε πια το αγαπημένο μου ηχείο, με δεύτερο το eltax monitor III (γιατί και αυτό είχε μια αμεσότητα που σε αποσπούσε από το θέμα των hi fi στοιχείων και πρόσεχες τη μουσική).
17/12/18 - Τελευταία αναφορά στο ηχείο είτε ολοκληρώθηκε το στρώσιμο είτε όχι. Δεν έχει νόημα πια να γράψω κι' άλλα γιατί δεν παίζεται.
Η ανάλυση και η καθαρότητα έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο, η μουσική σκηνή έχει διευρυνθεί τρομερά, τα σώματα έχουν μια συμπαγή παρουσία, οι ψηλές συχνότητες έχουν πια άλλη ζωντάνεια και διαφάνεια με ή χωρίς τα καλύμματα, τα ντραμς έχουν πλέον αποσπαστεί από την υπόλοιπη μουσική και έχουν τη δική τους συγκεκριμένη ζωντανή παρουσία και οριοθέτηση, το κόλλημα του ηχείου με τον ρυθμό της μουσικής, όπως ήδη έχω πει, είναι δεδομένο και εν τέλει γίνεται το έλα να δεις.
Κάτι δεν πάει καλά στην όλη υπόθεση, δεν μπορεί αυτή η μουσική να βγαίνει από αυτά τα κουτιά, σίγουρα υπάρχει μια αόρατη ορχήστρα μπροστά σου και τα ηχεία υπάρχουν απλώς για να σε κοροϊδέψουν ότι δήθεν από εκεί έρχεται ο ήχος. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και εμπιστευθείτε τα.
Εγώ ξανα-ανακαλύπτω την δισκοθήκη μου απ' την αρχή και έχω πλέον φύγει εντελώς από την θέση του παρατηρητή για το πως παίζουν τα διάφορα κομμάτια του στερεοφωνικού μου συστήματος, αλλά απλά ακούω μουσική σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μου, και μάλιστα ακούω απ' την αρχή μέχρι το τέλος δίσκους που ποτέ δεν καθόμουνα να τους ακούσω ολόκληρους, γιατί τώρα πια τους καταλαβαίνω και τους νοιώθω πραγματικά και δεν μπορώ να διακόψω αυτό που γίνεται μπροστά μου εκείνη τη στιγμή.
19/12/18 - Δεν θα γράψω τίποτα άλλο πια, στα σίγουρα, το υπόσχομαι. Απλώς, τα hi-fi στοιχεία των ηχείων (για όσους είχαν αμφιβολία) έχουν ανέβει σε πολύ ψηλό επίπεδο (το στρώσιμο τα μεταμόρφωσε).
Είναι πεντακάθαρα, αναλυτικά, κρυστάλλινα, με νεύρο, ρυθμικά, εντελώς τρισδιάστατα και εξαφανίζονται στον χώρο, και όλα αυτά πέρα από την αναμφισβήτητη υπεροχή τους σε ηχόχρωμα και πάθος.
Δεν υπάρχει πια περίπτωση να εκφράσει κανείς παράπονο σε κανέναν τομέα γι' αυτά τα ηχεία.
Το μόνο που έχει να κάνει είναι να τα αγοράσει χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πάρα-πάρα πολλά χρόνια τώρα κάτι δεν μου καθόταν καλά στο θέμα των ηχείων, πάντα κάτι έλειπε, αλλά, όπως καταλαβαίνετε από την αξιολόγησή μου, αυτό το θέμα έληξε πια, μια για πάντα.
Σ.Δ.
