Έχουμε και λέμε:
1) Θέλουμε ΕΝΑ μέρος, όπου θα μπορούμε να ακούσουμε τα μηχανήματα που μας ενδιαφέρουν ως συνδυασμό,
2) Θέλουμε να τα πάρουμε σπίτι, ώστε να δούμε αν ταιριάζουν στο χώρο μας, αν αποδώσουν και εκεί όπως στο κατάστημα που τα ακούσαμε,
3) Θέλουμε κάποιον να είναι μαζί μας συνεχώς, έως ότου να ολοκληρώσουμε την αγορά για το σύστημα που μας ικανοποιεί,
4) Θέλουμε αυτή την υπηρεσία ΔΩΡΕΑΝ,
5) Θέλουμε να έχει την καλύτερη τιμή στην παγκόσμια αγορά και αν τελικά δεν την έχει…
6) Θέλουμε να έχουμε ΔΙΚΙΟ όταν αποφασίσαμε να αγοράσουμε τα μηχανήματα από το εξωτερικό γιατί υπήρχε μία διαφορά της τάξης των 500 για όλο το σύστημα που κόστιζε 10.000 .
Ο.Κ…
Ξεκινάμε την ανάλυση:
1) Δύσκολο αυτό, εξαρτάται από τους αντιπρόσωπους και αν θα ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν παρακαταθήκη, στον επιχειρηματία που θα αναλάμβανε μία τέτοια υλοποίηση, μηχανήματα κάποιων δεκάδων χιλιάδων Euro.
Ταυτόχρονα, ΑΝ υπήρχε επιχειρηματίας ο οποίος θα αναλάμβανε το κόστος μία τέτοιας κίνησης βλέποντας τη γνώμη ανθρώπων όπως εμείς, όταν το κεφάλαιο που χρειάζεται για μία τέτοια προσπάθεια, είναι απλά τεράστιο (εύρεση και ενοικίαση χώρου ικανών τετραγωνικών για την κάλυψη των επιδείξεων, υπάλληλοι εξειδικευμένοι ή έστω «άρρωστοι» όπως εμείς, παρουσίαση χώρου, ικανού να «φιλοξενήσει» την ποιότητα των μηχανημάτων, άρα πολλά χρήματα για το φτιάξιμό του, σίγουρα κάποια αγορά μηχανημάτων κλπ.)
2) Ποιος θα είναι αυτός ο οποίος θα εγγυηθεί ότι τα μηχανήματα δεν θα χτυπηθούν και γενικά κακοποιηθούν με τον οποιοδήποτε τρόπο?
Η προϊστορία δείχνει ότι άνθρωποι εκμεταλλεύτηκαν μαγαζιά που είχαν αυτή την υπηρεσία, παίρνοντας μηχανήματα που δεν μπορούσαν ή δεν είχαν τη διάθεση να αποκτήσουν, μόνο και μόνο για να λένε ότι τα άκουσαν κάποια χρονική περίοδο στο σπίτι τους ή
ακόμα χειρότερα, κατά τη διάρκεια που τα είχαν σπίτι τους, τα άνοιξαν με αποτέλεσμα οι βίδες, το σασί (γύρω από τις βίδες) να έχουν κτυπηθεί, καπάκια να έχουν μπει ανάποδα κατά τη συναρμολόγησή τους κλπ.
3) Αυτός ο κάποιος, ταυτόχρονα με το δικό μας θέμα, «τρέχει» και τα θέματα κάποιων άλλων, αποτέλεσμα αυτού να μην έχει χρόνο κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις να είναι οικογενειάρχης, να έχει προσωπική ζωή, να μπορεί να εκπαιδεύεται συνεχώς…
4) … με αποτέλεσμα να πρέπει να χρεώσει αυτή την υπηρεσία, ώστε να είναι κάποιος μαζί μας, όταν κτίζουμε το σύστημα, πράγμα όμως που στην Ελλάδα δε γίνεται,
5) Την διαφήμιση, διανομή, παρουσία στην έκθεση και γενικά κινήσεις που να κάνουν γνωστή μία εταιρεία στο χώρο που δραστηριοποιείται εμπορικά, στις χώρες παραγωγής, τα αναλαμβάνουν οι ίδιες οι εταιρείες.
Από τη στιγμή που ο κάθε αντιπρόσωπος στην Ελλάδα, έχει αναλάβει και το κόστος αυτό, απόλυτα λογικό να υπάρχει μία μικρή διαφορά τιμής.
Μόνο μία παλέτα να φέρεις από τη Γερμανία, έχει κόστος από 150 έως 300 +ΦΠΑ, ανάλογα του βάρους και του όγκου.
Η συμμετοχή σε μία έκθεση Hi End είναι έως και πέρυσι 3100+ΦΠΑ, η διαφήμιση στον ειδικό τύπο, είναι 600+ΦΠΑ+20% αγγελιόσημο στο καθαρό ποσό της διαφήμισης, για ολοσέλιδη σε κάποιο τυχαίο σημείο του τεύχους, όχι όμως «σαλόνι» ή πρωτοσέλιδο ή οπισθόφυλλο.
Τα διαφημιστικά φυλλάδια, οι εταιρείες τα χρεώνουν, όχι όλες αλλά πολλές!!!
Σκεπτόμενοι όλα τα παραπάνω, μπορείτε να μου πείτε πως μπορούν κάποιοι αντιπρόσωποι να έχουν καλύτερες τιμές από τη χώρα παραγωγής?
Κι όμως, αρκετοί έχουν!
6) Όταν λοιπόν είχαμε αυτή την ευκαιρία ακρόασης, τη δυνατότητα να μην αγοράσουμε κάτι για το οποίο διαβάσαμε στο ιντερνέτ και από «μεταξωτή κορδέλα» θα μας έβγαινε «φύκι», τότε, ειδικά και αν είχαμε πέσει πάνω σε άνθρωπο που αγαπά τη δουλειά του, θα κάναμε την αγορά από το εξωτερικό ή από όπου το βρίσκαμε φθηνότερα (φυσικά, αυτός που πουλάει από τον τιμοκατάλογο γιατί να μη δώσει φθηνότερη τιμή, μήπως κουράστηκε για την επίδειξη, μήπως πλήρωσε για να έχει demo στο μαγαζί του)!
Έτσι όμως, το μόνο που θα καταφέρναμε στην πορεία θα ήταν να χάνουμε χρήματα και όχι να κερδίζουμε… Γιατί?
Γιατί απλά, όταν ο/ οι άνθρωποι που ενδιαφέρονταν να βοηθήσουν για την επίτευξη ενός καλού ηχοσυστήματος, θα κάνουν «πίσω», θα βαρεθούν να κυνηγούν «φαντάσματα» στη σκέψη ότι κάποια στιγμή θα αναγνωριζόταν από το καταναλωτικό κοινό αυτή η προσπάθεια και αγάπη τους για το αντικείμενο, θα γίνουν και αυτοί άνθρωποι που πουλάνε μέσω τιμοκαταλόγου!
Και εσύ καταναλωτή, που προτίμησες να γλυτώσεις το 5% στην αγορά σου και στην όλη υποστήριξη που είχες νωρίτερα, στην 1η αγορά συστήματος, ψάξε να βρεις νέο «κορόιδο» που θα έχει τη δική τους όρεξη, ώστε να το εκμεταλλευτείς και να το οδηγήσεις στο «κάψιμο» όπως και τον παλαιότερο.
Και όταν τα «κορόιδα» τελειώσουν, κάνε τις αγορές σου μέσω ιντερνέτ και πλήρωσε πια, πολύ πιο ακριβά την επιλογή σου να «πουλήσεις» τη βοήθεια για 5%.
