Haagenti
AVClub Fanatic
Δεν φταίει η διαφορά ηλικίας, "φταίνε" οι διαφορετικές παρέες.
Η Επανάσταση των Χάλκινων [Blood, Sweat & Tears, Chicago]
- Thread starter grio
- Start date
Νικ, σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Για τους Tower of Power και το "What is Hip" επιφυλάσσομαι...
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 50,012
Για κάποιον λόγο αυτό το "eye of the tiger" δεν το χώνεψα ποτέ....
Ίσως επειδή γούσταρα τα λιοντάρια περισσότερο ;;;
Το σκέφτομαι σε "eye of the lion" ... μπα τα ίδια .. ο ρυθμός είναι μονόχνοτος και βαρετός ότι γάτα και να βάλω στον στίχο...
Νταξ ήμασταν μικροίΓια κάποιον λόγο αυτό το "eye of the tiger" δεν το χώνεψα ποτέ....
Ίσως επειδή γούσταρα τα λιοντάρια περισσότερο ;;;
Το σκέφτομαι σε "eye of the lion" ... μπα τα ίδια .. ο ρυθμός είναι μονόχνοτος και βαρετός ότι γάτα και να βάλω στον στίχο...
Σχολείο... Καλοκαίρι έπαιζε παντού
Αγόρασα και τον δίσκο ...
Ξεκινήσαμε κάπως ανάποδα την γνωριμία με τον Peteric....
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 50,012
Εγω παντως τον πετερικ τον εμαθα γυρω στο 70 71 οταν μου γραψανε σε τυχαια επιλογη (γραψε μερικα ωραια) σε ...μαγνητοταινια το ασμα. Μαζι με το lady d arbanville και το in the summertime....μεταξύ άλλων
#@george@#
AVClub Addicted Member
- 1 April 2010
- 2,170
Όχι, αν και φροντίσατε να τον μάθω. Ούτε που θα μπορούσα να συνδέσω τέτοια «πράγματα».
#@george@#
AVClub Addicted Member
- 1 April 2010
- 2,170
Εντάξει, έγραψες, έχω να τα θυμηθώ, από τότε στο δημοτικό, που κάποια αλάνια πιο μεγάλα από μένα, είχαν βγάλει δικούς τους στίχους πάνω στο "in the summertime". Πόσες δεκαετίες και πόσο ζωντανές οι αναμνήσεις!!!
Μαζί με τον νηματοθέτη, respect και σε σένα για τις μνήμες
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 50,012
Να το ξεκαθαρίσω λιγο.
Βασικα ηθελα santana. Ετσι ο μαστορας εβαλε το samba pa ti, το hope you're feeling better και μετα τα υπολοιπα που ανεφερα και το American woman. Αλλα δεν θυμάμαι. Εκεινο που θυμάμαι ομως ηταν η ποιότητα της ηχογραφησης σε σχεση με το πικαπ με την κεραμική κεφαλη που είχαμε.
Η επομενη κινηση ηταν η αγορά των δυο κασετων των santana που σώζονται ακομα.
Αυτές είναι αναμνήσεις.
Αντε πειτε μου τι αναμνησεις σου αφηνει το spotify....
Kαι φυσικά στην ταινία ξεχωριζε το vehicle.
Αυτος ο άνθρωπος δυο χιταρες εγραψε. Μια του υψους και μια του βάθους.... λεφτα εβγαλε παντως
Βασικα ηθελα santana. Ετσι ο μαστορας εβαλε το samba pa ti, το hope you're feeling better και μετα τα υπολοιπα που ανεφερα και το American woman. Αλλα δεν θυμάμαι. Εκεινο που θυμάμαι ομως ηταν η ποιότητα της ηχογραφησης σε σχεση με το πικαπ με την κεραμική κεφαλη που είχαμε.
Η επομενη κινηση ηταν η αγορά των δυο κασετων των santana που σώζονται ακομα.
Αυτές είναι αναμνήσεις.
Αντε πειτε μου τι αναμνησεις σου αφηνει το spotify....
Kαι φυσικά στην ταινία ξεχωριζε το vehicle.
Αυτος ο άνθρωπος δυο χιταρες εγραψε. Μια του υψους και μια του βάθους.... λεφτα εβγαλε παντως
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 50,012
Το φοβερό με τους Chicago είναι ότι ξεκίνησαν την δισκογραφία τους με 2πλό δίσκο και......συνέχισαν έτσι με τους επόμενους 4.
Ο πρώτος τους απλός είναι ο 6ος αν θυμάμαι καλά...μιλάμε θέλει πολλά α@@@@@ αυτό το πράγμα.
Άλλες εποχές θα μου πεις αλλά είναι επίτευγμα αυτό.
Πάντως να πω τη μαύρη μου αλήθεια δεν πέταξα ποτέ τη σκούφια μου ούτε για τους Chcago, ούτε με τους Blood.
Δεν ξέρω ήταν κάτι ενδιάμεσο στη funk, τη soul και το ροκ αλλά μου έμοιαζε συγκρατημένο και περισσότερο σαν συμβιβασμός μεταξύ των 2 ειδών (ένα πράγμα που δεν μου συνέβει με τους Steely Dan για παράδειγμα) παρά σαν εκρηκτικός συνδυασμός όπως ήταν ο Sly.
Πάει καιρός βέβαια μάλλον πρέπει να ξαναφρεσκάρω τη μνήμη μου.
Ο πρώτος τους απλός είναι ο 6ος αν θυμάμαι καλά...μιλάμε θέλει πολλά α@@@@@ αυτό το πράγμα.
Άλλες εποχές θα μου πεις αλλά είναι επίτευγμα αυτό.
Πάντως να πω τη μαύρη μου αλήθεια δεν πέταξα ποτέ τη σκούφια μου ούτε για τους Chcago, ούτε με τους Blood.
Δεν ξέρω ήταν κάτι ενδιάμεσο στη funk, τη soul και το ροκ αλλά μου έμοιαζε συγκρατημένο και περισσότερο σαν συμβιβασμός μεταξύ των 2 ειδών (ένα πράγμα που δεν μου συνέβει με τους Steely Dan για παράδειγμα) παρά σαν εκρηκτικός συνδυασμός όπως ήταν ο Sly.
Πάει καιρός βέβαια μάλλον πρέπει να ξαναφρεσκάρω τη μνήμη μου.
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 50,012
Μιλάμε για τους γεννήτορες του είδους! Η σειρά που τους έβαλα δεν είναι τυχαία...
Δεν μπορούμε να τους αξιολογούμε, με ότι εξέλιξη ακολούθησε (γιατί το φανκ με το ευρύ τμήμα πνευστών –όχι ας πούμε των Meters–, όπως οι Tower of Power, έπεται χρονικά), η οποία νομοτελειακά για να συντελεστεί ήταν απαραίτητη η δική τους συμβολή. Ο κάθε ένας από αυτούς τους δίσκους είναι ιδιαίτερος και σηματοδοτεί τις βαθιές τομές της εποχής, καλλιτεχνικές αλλά και κοινωνικοπολιτικές.
Ο πρώτος των Blood, Sweat & Tears, νεανικός, ενθουσιώδης και ακόμη σε σημεία ψυχεδελικός. Ο δεύτερός τους, είχε προχωρήσει στο τζαζ ροκ με διακριτά σόουλ ερμηνευτικά στοιχεία.
Από την άλλη ο πρώτος των Chicago ήταν η αρχική τους πολιτική δήλωση, που μουσικά την έντυσαν με στοιχεία από ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μέχρι κλασικές δομημένες συνθέσεις.
Στο δεύτερό τους, με πιο ώριμη διάθεση προχώρησαν σε μια πιο δομημένη προσέγγιση, με πολύπλοκες και εξερευνητικές σουίτες.
Υπήρξαν πρoϊόντα της εποχής τους (του αναβρασμού των τελών της δεκαετίας του '60), όχι όμως με την έννοια του παρωχημένου, αλλά με αυτή της διερευνητικής περιέργειας και την πολυσυλλεκτικότητας.
Φυσικά και το αποτέλεσμα δεν εκλαμβάνεται από όλους μας το ίδιο. Ευτυχώς, γιατί το αντίθετο θα σήμαινε ότι διαθέτουν χαρακτηριστικά 'ομαδοποίησης' τα όποια βέβαια μεταγενέστερα δεν απέφυγαν, όταν ξεκίνησαν το φλερτ με το MOR και την άκρατη εμπορικότητα, πουλώντας την ψυχή τους.
Τώρα όσον αφορά τους Tower (που διαθέτω δίσκους τους, όχι δισκογραφία, και μου αρέσουν), είχα ενδοιασμούς αν έπρεπε να τους βάλω στην εισαγωγή καθώς ο δρόμος του 'λευκού' φανκ που τους καθόρισε δεν διέθετε τίποτα καινοτομικό απλά βασίστηκε στους προηγούμενους 'μεγάλους' για να μετεξελιχθεί.
Σίγουρα όπως είπε και ο Σπύρος (μας) οι δίσκοι θέλουν επαναλήψεις για να στύψεις τους χυμούς τους, που τελικά μπορεί και να μην είναι του γούστου σου.
Όλα αυτά πάντως με χαροποιούν αφάνταστα γιατί έχουν κάτι από του κλαμπ του χθες που δίνει αισιοδοξία για το κλαμπ του αύριο, και ευελπιστώ με νέα ελπιδοφόρα πρόσωπα!
Δεν μπορούμε να τους αξιολογούμε, με ότι εξέλιξη ακολούθησε (γιατί το φανκ με το ευρύ τμήμα πνευστών –όχι ας πούμε των Meters–, όπως οι Tower of Power, έπεται χρονικά), η οποία νομοτελειακά για να συντελεστεί ήταν απαραίτητη η δική τους συμβολή. Ο κάθε ένας από αυτούς τους δίσκους είναι ιδιαίτερος και σηματοδοτεί τις βαθιές τομές της εποχής, καλλιτεχνικές αλλά και κοινωνικοπολιτικές.
Ο πρώτος των Blood, Sweat & Tears, νεανικός, ενθουσιώδης και ακόμη σε σημεία ψυχεδελικός. Ο δεύτερός τους, είχε προχωρήσει στο τζαζ ροκ με διακριτά σόουλ ερμηνευτικά στοιχεία.
Από την άλλη ο πρώτος των Chicago ήταν η αρχική τους πολιτική δήλωση, που μουσικά την έντυσαν με στοιχεία από ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μέχρι κλασικές δομημένες συνθέσεις.
Στο δεύτερό τους, με πιο ώριμη διάθεση προχώρησαν σε μια πιο δομημένη προσέγγιση, με πολύπλοκες και εξερευνητικές σουίτες.
Υπήρξαν πρoϊόντα της εποχής τους (του αναβρασμού των τελών της δεκαετίας του '60), όχι όμως με την έννοια του παρωχημένου, αλλά με αυτή της διερευνητικής περιέργειας και την πολυσυλλεκτικότητας.
Φυσικά και το αποτέλεσμα δεν εκλαμβάνεται από όλους μας το ίδιο. Ευτυχώς, γιατί το αντίθετο θα σήμαινε ότι διαθέτουν χαρακτηριστικά 'ομαδοποίησης' τα όποια βέβαια μεταγενέστερα δεν απέφυγαν, όταν ξεκίνησαν το φλερτ με το MOR και την άκρατη εμπορικότητα, πουλώντας την ψυχή τους.
Τώρα όσον αφορά τους Tower (που διαθέτω δίσκους τους, όχι δισκογραφία, και μου αρέσουν), είχα ενδοιασμούς αν έπρεπε να τους βάλω στην εισαγωγή καθώς ο δρόμος του 'λευκού' φανκ που τους καθόρισε δεν διέθετε τίποτα καινοτομικό απλά βασίστηκε στους προηγούμενους 'μεγάλους' για να μετεξελιχθεί.
Σίγουρα όπως είπε και ο Σπύρος (μας) οι δίσκοι θέλουν επαναλήψεις για να στύψεις τους χυμούς τους, που τελικά μπορεί και να μην είναι του γούστου σου.
Όλα αυτά πάντως με χαροποιούν αφάνταστα γιατί έχουν κάτι από του κλαμπ του χθες που δίνει αισιοδοξία για το κλαμπ του αύριο, και ευελπιστώ με νέα ελπιδοφόρα πρόσωπα!
Δημοκηδής
Μέλος Σωματείου
- 23 June 2006
- 10,573
O Peterik είναι μορφή ... από τους τύπους που μπορούν να σκαρώσουν ότι τους ζητήσεις, ένας ροκ Ζαμπέτας ... εάν ήθελε μπορούσε να γράψει κάθε λογής μουσική ... είναι κρίμα να λέμε το χιτ eye of the tiger του βάθους ... επειδή ήταν ικανός να γράψει το vehicle ... ήταν μια παραγγελία του Σλάι για τον Ρόκυ 3, που φαντάζομαι και το στυλ της παραγγελίας : μεγάλε, γράψε κάτι αβανταδόρικο για τις στιγμές που κορυφώνεται η δράση, για να ανεβαίνουν τα πλήθη, κλπ ... και ο Πέτερικ το έγραψε ακριβώς έτσι ... και σάρωσε, γιατί ο τύπος από 15 χρονών ήξερε την συνταγή, τα υλικά κλπ ...
Κατά τα λοιπά, και οι Βlood και οι Σικάγο, ήταν γκρουπάρες τρελλές, με άθροισμα ομαδικού ταλέντου, μεγαλύτερο από αυτό των μονάδων τους ... γιατί η εποχή, τα ζητούμενα, και το πως συνέπεσαν τα φεγγάρια, ένωσαν αυτ΄ς τις φάτσες με μια ανεπανάληπτη χημεία ...
Κατά τα λοιπά, και οι Βlood και οι Σικάγο, ήταν γκρουπάρες τρελλές, με άθροισμα ομαδικού ταλέντου, μεγαλύτερο από αυτό των μονάδων τους ... γιατί η εποχή, τα ζητούμενα, και το πως συνέπεσαν τα φεγγάρια, ένωσαν αυτ΄ς τις φάτσες με μια ανεπανάληπτη χημεία ...
supersonic
Μέλος Σωματείου
- 17 June 2006
- 50,012