Πάμε από την αρχή: Σε σχέση με τους αισθητήρες των φωτογραφικών μηχανών, ΟΛΟΙ οι αισθητήρες των κινητών είναι μικροσκοπικοί, γι'αυτο έχουν ανάγκη από computational photography (πολλαπλές λήψεις, αποθορυβοποίηση, sharpening, color correction κλπ με ισχυρό processing power που διαθέτουν). Και χάρη σε αυτό έχουμε κατορθώσει (μετά από trial & error αρκετών γενιών) να κάνουν πχ προσομοίωση bokeh που δύσκολα πιστεύεις ότι δεν είναι από φωτογραφικό φακό. Όσο προχωράει η τεχνολογία, προσθέτουν και άλλες επιλογές όπως το variable aperture (κάτι πολύ δύσκολο τεχνικά σε τόσο μικρή διάσταση), όχι τόσο για το (πραγματικό) bokeh αλλά για να μπορείς να το κλείνεις για να έχεις τη μέγιστη ευκρίνεια με πολύ φως ή να το ανοίγεις για καλύτερο low light (λόγω του πιο φωτεινού φέτος φακού). Επίσης, αν δεν υπήρχε φέτος, με f1.48 σταθερό θα είχαμε περιπτώσεις που κάποια σημεία της σύνθεσης μας μπορεί να ήταν out of focus, οπότε είτε κλείνουμε ελαφρώς το διάγραμμα πχ στο 1.8 είτε αφήνουμε το iPhone να το κάνει αυτόματα. Γενικά υπάρχουν όπως είπα απτά αποτελέσματα, δεν είναι gimmick.