Διαβάζω για ακρογωνιαίους λίθους του πολιτισμού και σκέφτομαι πως μάλλον θα καταρρεύσει το σύμπαν αν δεν γίνουμε όλοι κοινωνοί και μέτοχοι αυτών φάρων του πολιτισμού. Κι αφου η εμπειρία έχει δείξει πως οι περισσότεροι ιδέα δεν έχουν και μυρωδιά δεν έχουν πάρει απ’ αυτούς , τότε τι διάολο ακρογωνιαίοι λίθοι είναι αυτοί ; Για τους λίγους , τους γνωρίζοντες ; Κι αν γίνω συμμέτοχος , συνακροατής και το μόνο που αποκομίσω είναι μια ακόμη στιγμή πλήξης τι μέλλει γενέσθαι ; Θα καταρρεύσει ο πολιτισμός ; Και τι λέει αυτό το συναίσθημα που έχω , για μένα ; Ότι είμαι ένας άσχετος , αμόρφωτος , απαίδευτος ; Με ποιανού τα κριτήρια;
Τίποτα από όλα όσα έχουν ειπωθεί μέχρι στιγμής δεν έχει την δυνατότητα να καθορίσει με σαφήνεια την γραμμή εκείνη που διαχωρίζει την «υψηλή» από την «χαμηλή» τέχνη και δη με αντικειμενικό τρόπο. Είναι το δικό σου γούστο απέναντι στο δικό μου , είναι οι δικές σου προτιμήσεις απέναντι στις δικές μου . Και όταν αυτά δεν θεωρούνται ισότιμα από τον έναν εκ των δύο συνομιλητών , τότε ξεκινά η προσπάθεια επιβολής με την ιδεολογική χρήση της γλώσσας . «Υψηλή» τέχνη , ακρογωνιαίος λίθος , τομή , ασύγκριτος . Μα δεν με ενδιαφέρουν αυτά διότι δεν ακούω μουσική με το βιβλίο ανα χείρας . Ούτε με το υποδεκάμετρο . Αυτή η μελωδία είναι καλύτερη από εκείνη . Πως κρίνεται δηλαδή μια μελωδία ; Το ωραίο δεν είναι ιδιότητα του πράγματος ( στερεό , βαρύ , ξύλινο κ.ο.κ. ) Είναι σχέση του υποκειμένου με το πράγμα
Αφ’ ής στιγμής αντλώ περισσότερη ευχαρίστηση από τον Elton απ’ ότι από τον Amadeus , καλά κάνω . Η εκτίμηση ότι ο δεύτερος είναι καλύτερος από τον πρώτο διότι η τέχνη του είναι «υψηλή» ενώ του άλλου όχι ,το μόνο που θα καταφέρει θάναι να με απωθήσει ακόμη περισσότερο μακριά του