Μια διευκρίνιση:
Όποιος ασχολείται με το γνωστό σπορ δεν είναι απαραίτητο να "αγαπάει πολύ τη μουσική και από σεβασμό σ' αυτή προσπαθεί να ακούσει με καλύτερα μέσα." Ο φιντελίστας λατρεύει τις ποιότητες των ήχων, αυτές αναζητά, εκεί επικεντρώνει την προσοχή του. Εξού και όλοι παραξενεύονται με τη μούρλα του, αδυνατώντας να πιστέψουν ότι χρειάζεται να φτάσει κανείς σ' αυτό το οικονομικό ύψος για να απολαύσει τη μουσική. Υπάρχουν μουσικόφιλοι, παθιασμένοι συλλέκτες δίσκων, οι οποίοι έχουν μείνει στο εισαγωγικό σύστημα που έφτιαξαν κάποτε. Ας μην μας περνάει από το νου ότι δεν απολαμβάνουν τη μουσική. Για την ακρίβεια είναι εντελώς απορροφημένοι, βουτηγμένοι στο πάθος τους.
Υπάρχουν ακόμα και σοβαροί, σοβαρότατοι επαγγελματίες μουσικοί, που ακούνε από συστήματα σιμπιζάκι. Κανένα πρόβλημα.
Ο χομπίστας είναι ένας άνθρωπος μονίμως ανικανοποίητος. Η μουσική είναι εκεί, παρούσα, αλλά σε δεύτερη μοίρα. Μπροστά είναι το γεμάτο μπάσο, τα βελούδα των φωνών, η έκταση των υψηλών. Όταν βέβαια συμβαίνει να συμπέσουν σύνθεση και ηχητική ποιότητα, ο χομπίστας ευτυχεί. Μέχρι το επόμενο πρωί και τη νέα στοχοθεσία.