Ναι, αλλά η γεύση της Pure Cola δεν λέει.
Η Green Cola έχει αλλάξει τουλάχιστον 3 φορές συνταγή. Η πρώτη -με τεχνιτές γλυκαντικές χωρίς στέβια- ήταν κατά τη γνώμη μου η καλύτερη σε γεύση. Η δεύτερη -η πρώτη έκδοση με στέβια- ήταν πολύ πικρή σε επίγευση, χαρακτηριστικό της στέβια. Στην τρίτη η πικρίλα έχει φύγει, αλλά πάλι δεν μου αρέσει τόσο όσο η Coca Cola Zero, ενώ η αρχική συνταγή ήταν ανώτερη.
Γενικά γελάω με τη χρήση της στέβια, αφού στα περισσότερα σκευάσματα νομίζω ότι μπαίνει μόνο και μόνο για να την βάλουν στν ταμπέλα, ενώ η βασική γλυκαντική ουσία είναι οι συνθετικές ενώσεις που αναγράφονται στο κουτί. Πρόσφατα είδα την "Κύκνος κέτσαπ με στέβια". Επειδή η γυναίκα μου έχει φτιάξει κέτσαπ αποκλειστικά με στέβια και ήταν πολύ νόστιμη, διάβασα το μπουκάλι. Είχε ζάχαρη, τη μισή περιεκτικότητα από την κανονική, αλλά και πάλι ήταν ζάχαρη.
Από αναψυκτικά, κι εγώ προτιμώ την πορτοκαλάδα Λουξ, ίσως γιατί ήμασταν με τον Μαρλαφέκα στο πανεπιστήμιο την ίδια εποχή και τη συνήθησα. Είναι λίγο πιο γλυκιά από άλλες, αλλά έχει και περισσότερο χυμό και λιγότερο ανθρακικό. Στη λεμονάδα προωτιμώ τη συνταγή της ΕΨΑ, αν και η νέα Μπλέ με στέβια είναι αρκετά καλή. Όπως έδειξε η ΕΨΑ, η χρήση της στέβια στη λεμονάδα έχει θετικά αποτελέσματα, αφού η πίκρα ενισχύει τη γεύση του λεμονιού.
Το τονικ είναι το αγαπημένο μου, αλλά δεν έχω βρει ακόμα τον σωστό συνδυασμό όπως τον θυμάμαι από την αγγλία. Συνήθως παίρνω το Σουέπς. Το ίδιο και στο Μπίτερ Λέμον (μια συνταγή που απορώ γιατί δεν τον έχουν δοκιμάσει οι ελληνικές εταιρίες).
Η Green Cola έχει αλλάξει τουλάχιστον 3 φορές συνταγή. Η πρώτη -με τεχνιτές γλυκαντικές χωρίς στέβια- ήταν κατά τη γνώμη μου η καλύτερη σε γεύση. Η δεύτερη -η πρώτη έκδοση με στέβια- ήταν πολύ πικρή σε επίγευση, χαρακτηριστικό της στέβια. Στην τρίτη η πικρίλα έχει φύγει, αλλά πάλι δεν μου αρέσει τόσο όσο η Coca Cola Zero, ενώ η αρχική συνταγή ήταν ανώτερη.
Γενικά γελάω με τη χρήση της στέβια, αφού στα περισσότερα σκευάσματα νομίζω ότι μπαίνει μόνο και μόνο για να την βάλουν στν ταμπέλα, ενώ η βασική γλυκαντική ουσία είναι οι συνθετικές ενώσεις που αναγράφονται στο κουτί. Πρόσφατα είδα την "Κύκνος κέτσαπ με στέβια". Επειδή η γυναίκα μου έχει φτιάξει κέτσαπ αποκλειστικά με στέβια και ήταν πολύ νόστιμη, διάβασα το μπουκάλι. Είχε ζάχαρη, τη μισή περιεκτικότητα από την κανονική, αλλά και πάλι ήταν ζάχαρη.
Από αναψυκτικά, κι εγώ προτιμώ την πορτοκαλάδα Λουξ, ίσως γιατί ήμασταν με τον Μαρλαφέκα στο πανεπιστήμιο την ίδια εποχή και τη συνήθησα. Είναι λίγο πιο γλυκιά από άλλες, αλλά έχει και περισσότερο χυμό και λιγότερο ανθρακικό. Στη λεμονάδα προωτιμώ τη συνταγή της ΕΨΑ, αν και η νέα Μπλέ με στέβια είναι αρκετά καλή. Όπως έδειξε η ΕΨΑ, η χρήση της στέβια στη λεμονάδα έχει θετικά αποτελέσματα, αφού η πίκρα ενισχύει τη γεύση του λεμονιού.
Το τονικ είναι το αγαπημένο μου, αλλά δεν έχω βρει ακόμα τον σωστό συνδυασμό όπως τον θυμάμαι από την αγγλία. Συνήθως παίρνω το Σουέπς. Το ίδιο και στο Μπίτερ Λέμον (μια συνταγή που απορώ γιατί δεν τον έχουν δοκιμάσει οι ελληνικές εταιρίες).
ωστόσο, έχεις δίκιο, σκέτη μοιάζει άξεστη μπροστά στο San Pellegrino.
