Ο κίνδυνος επιβολής ισλαμικού νόμου από Μεσόγειο μέχρι Κίνα και το διακύβευμα του Πακιστάν. Η Αριστερά πρώτη οφείλει να συγκρουστεί με τους Ισλαμιστές!
Οι εξελίξεις από Τουρκία και Μέση Ανατολή μέχρι τα Δυτικά σύνορα της Κίνας δείχνουν αυτό τον καιρό, ένα Ισλάμ σε αναβρασμό. Αναβρασμός ο οποίος είναι το αποτέλεσμα αφενός των εγκληματικών επιλογών ΗΠΑ και Αγγλίας (ειδικά όσον αφορά στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν) και αφετέρου της αδυναμίας ή και απουσίας της Αριστεράς να αρθρώσει ένα πειστικό λόγο σε περιοχές με τόσο πιεστικά προβλήματα, αφήνοντας στους ισλαμιστές ελεύθερο το πεδίο καταγγελίας εναντίον της Δύσης (όπως π.χ. στην Παλαιστίνη).
Στην Τουρκία, οι φιλελεύθεροι Ισλαμιστές του ΑΚΡ μπορεί να έχασαν στις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 7 εκατοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με τα ποσοστά των προπέρσινων βουλευτικών εκλογών, ωστόσο η απόσταση που χωρίζει το κόμμα του Ερντογάν από το δεύτερο σε ψήφους CHP είναι σημαντική (17 μονάδες) ενώ κόμματα αντιευρωπαϊκού/αντιδυτικού προσανατολισμού εισέπραξαν τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια. Και ας μην ξεχνάμε επίσης, πως στις εκλογές αυτές η ψήφος ήταν χαλαρότερη έναντι των βουλευτικών. Παράλληλα, το μικρό Ισλαμικό κόμμα (SP) υπερδιπλασίασε τα ποσοστά του (5,4% από 2,5%)…
Οι εξελίξεις αυτές, σε συνδυασμό με τις στενές σχέσεις που συσφίγγει σταδιακά η Τουρκία –για πρώτη φορά από την ίδρυση το κεμαλικού κράτους- με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο μπορεί να μην προδικάζουν αναγκαστικά τυχόν ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση (ειδικά όταν καιροφυλακτεί ο στρατός) όμως το ντόμινο που περιγράφεται στη συνέχεια θέτει μεσομακροπρόθεσμα σε κίνδυνο τη σταθερότητα και στη γειτονική μας χώρα…
Στον Λίβανο, η σιιτική Hezbollah έχει και de jure ανακηρυχθεί από το περασμένο φθινόπωρο θεματοφύλακας της ακεραιότητας της χώρας, κεφαλαιοποιώντας τη νίκη της έναντι των ισραηλινών δυνάμεων το καλοκαίρι του 2006, οι οποίες αναγκάστηκαν στις 13 Αυγούστου να αποχωρήσουν.
Στην Παλαιστίνη, η σουνιτική μεν Χαμάς πλην με ισχυρή σιιτική υποστήριξη, στοχεύει έχοντας την υποστήριξη σημαντικού τμήματος του πληθυσμού, στην ίδρυση χαλιφάτου στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Στο Ιράν, οι προεδρικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για τις 12 Ιουνίου. Απομένει 1,5 μήνας ως τη διεξαγωγή τους και ο σκληροπυρηνικός Αχμαντινεζάντ θα αντιμετωπίσει τον πρωθυπουργό του Χομεϊνί, τον 67χρονο Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί, «φιλελεύθερο» μόνο κατ´ όνομα και μόνο στον οικονομικό τομέα…
Στο Αφγανιστάν, οι εκλογές θα διεξαχθούν 2 μήνες μετά τις ιρανικές. Και η αίσθηση που επικρατεί είναι πως όσο πλησιάζουμε στον Αύγουστο, τόσο οι Ταλιμπάν θα επιδιώκουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις περιμένοντας τη στιγμή που θα επιστρέψουν στην εξουσία με την πορεία τους αυτή να είναι ως τώρα αδύνατο να ανακοπεί.
Στην Κίνα, το ΚΚΚ έχει υποδεχτεί (περισσότερες της μίας φορές) τον πρόεδρο του Πακιστάν Asif Ali Zardari. Και τις δύο φορές, ζητήθηκε η συνδρομή του στο να μείνουν οι σκληροπυρηνικοί Πακιστανοί ισλαμιστές και ειδικά οι ταλιμπάν οι οποίοι είχαν καταλάβει πρόσφατα την κοιλάδα του Swat, μακριά από το Xinjiang, την κινεζική επαρχία με τον μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό.
Και ενώ λοιπόν οι ισλαμιστές κερδίζουν έδαφος από Μεσόγειο μέχρι Κίνα, ήλθαν τα τελευταία γεγονότα στο Πακιστάν να πανικοβάλουν ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία, κάθε μία για τους δικούς της λόγους. Αλλά ακόμη και στην Ευρώπη, ο γνωστός εσμός ρατσιστών πολιτικών, ξενόφοβων αρθρογράφων, χριστιανοφασιστών όλων των δογμάτων εντόπισε τα 2 τελευταία 24ωρα τον εχθρό στα πρόσωπα των… Πακιστανών μεταναστών!
Οι κίνδυνοι που απορρέουν από την επίδειξη δύναμης των Ταλιμπαν στο Σουάτ του Πακιστάν, δεν περιορίζονται στους μετανάστες, στη ριζοσπαστικοποίηση των Ουιγούρων στο Κάσγκαρ, στα χωριά της επαρχίας Μπούνερ ή στο Κασμίρ.
Είναι και ευρύτεροι και πολλαπλάσιοι.
Κατ´ αρχήν, άνοιξε φαίνεται η όρεξη στους πακιστανούς Ταλιμπάν. Αφού απέδειξαν πως μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταλαμβάνουν κυβερνητικά κτίρια, να τρέπουν σε φυγή την αστυνομία, να παραλύουν τη λειτουργίας της δικαιοσύνης και να κάνουν όλο τον κόσμο να αναρωτιέται για το αν και πότε θα μπουν στο Ισλαμαμπάντ και αν θεωρητικά μπορούν να θέσουν υπό έλεγχο το πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας, μόλις πριν δύο 24ωρα έκαναν λόγο για δημιουργία «Ισλαμικού Χαλιφάτου» που θα ξεκινά από Πακιστάν και Αφγανιστάν και θα εκτείνεται σε όλο τον αραβικό κόσμο. Ήδη οι Ταλιμπάν, έχουν αποσπάσει από το κοινοβούλιο -με τη συναίνεση μάλιστα των δύο μεγαλύτερων κομμάτων- το δικαίωμα να εφαρμόζουν την «σαρία» (τον ισλαμικό νόμο) σε περιοχές της χώρας!
Επίσης, δύο «κράτη εν κράτεσι» των Ταλιμπάν, ένα στο Πακιστάν και ένα στο «αδελφό» Αφγανιστάν ακόμη και αν δεν γίνουν υποδοχείς επιφανών στελεχών μιας άτυπης ένοπλης ισλαμικής διεθνούς, θα μπορούν να σχεδιάζουν –λόγω σουνιτικού δόγματος- υπό ευνοϊκότερες απ´ ό,τι το Ιράν συνθήκες μιας εξαγόμενης «ισλαμικής επανάστασης».
Συν τοις άλλους, θα υπάρξει ένα τεράστιο γεωπολιτικό τόξο, πυρηνικό/μουσουλμανικό, καθώς με το ισλαμικό κίνημα συνδέονται και άλλες χώρες. Έτσι, η χωρογεωγραφική συνέχεια, Ιράν, Πακιστάν, Ινδίας, Κίνας, 4 χωρών με πυρηνική τεχνογνωσία συνθέτει ένα επικίνδυνο μίγμα πυρηνικών και Ισλάμ.
Η αρπακτική διάθεση των μεγάλων δυνάμεων (και ειδικά των ΗΠΑ) σε ό,τι σχετίζεται με ενέργεια και αγωγούς θα συνεχίσει να προξενεί αίσθηση απειλής στους πληθυσμούς με τον κίνδυνο οι τελευταίοι να συντάσσονται ολοένα και περισσότερο με τους μουλάδες/ιμάμηδες.
Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα, μόνο αξιόπιστες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να δώσουν λύσεις. Όμως, πούν’ τες;
Η «εξαγόμενη δημοκρατία» Δυτικού τύπου απέτυχε οικτρά. Το Αφγανιστάν για παράδειγμα, πλήττεται σήμερα από μια άνευ προηγούμένου καταπίεση και διαφθορά.
Η αριστερή λύση απέτυχε. Στο Αφγανιστάν, οι δοσίλογοι της Μόσχας υπερίσχυσαν των (και πάλι «σχετικά») αποστασιοποιημένων από αυτήν μαρξιστές και το μόνο που κατόρθωσαν είναι η έξη σοσιαλιστής να θεωρείται στη χώρα αυτή περίπου ως ύβρις.
Στο Ιράν, η συμπόρευση μαρξιστών – ισλαμιστών στον αγώνα κατά του Σάχη και κυρίως η εγκληματική στήριξη που παρείχαν οι κομμουνιστές στους ισλαμιστές το μόνο που κατάφεραν ήταν να φέρει πιο γρήγορα (και τη χειρότερη δυνατή περίοδο) τον Χομεϊνί στην εξουσία (και τους μαρξιστές στις φυλακές).
Οι δύο αυτοί αποτυχημένοι παράγοντες όμως (εξαγωγή δημοκρατίας δυτικού τύπου και Αριστερά) είναι οι μόνες εναλλακτικές. Ειδικά η δεύτερη, μπορεί να ελπίζει ότι η ταυτότητα δυτικών πολιτικών και διαφθοράς και η δυσαρέσκεια που έχει ξεσηκώσει ή θα ξεσηκώσει αργότερα ο νόμος της Σαρία θα της δώσουν ακόμη μια ευκαιρία…
Τα ανωτερω ειναι απο το zalmoxis.worldpress. και ειναι αρκετα ενδιαφερουσα τοποθετηση.
