Το ότι όλοι μας εκτός από τους κατασκευαστές γίναμε κατα καιρούς πιό γνώστες απ αυτούς και τους ξεπεράσαμε με ένα "αυτοί δεν ξέρουν τι να βάλουν" είναι δυστυχώς μια μεγάλη αλήθεια.
Κάποτε πέρασα και γω από τέτοιες συνήθειες.
Τα καλώδια μικροφώνων και απλά line, ίσως τα μόνα ευαίσθητα σήμερα στα στούντιο έχουν λύσει τέτοια προβλήματα με τη σχεδίαση balanced.
Κατα τα άλλα σήμερα που έχουν ξεφύγει μπροστά τα πρότυπα, τα συνηθισμένα μαύρα κόκκινα καλώδια είναι κάτι απο το παρελθόν για τα στούντιο και πλέον μόνο η χαρά (λύπη) των χαιεντάδων. Σήμερα με πρότυπα όπως το σχεδόν ξεπερασμένο adat, το madi ή το dante όπου τεράστιος αριθμός σημάτων περνάνε μέσα από έναν αγωγό είτε cat5e η 6, ή usb ή (των εξοστρακισμένων από την Hiend κοινότητα) οπτικών ινών σε μήκη πάνω από 100 μέτρα έως χιλιόμετρα με ελάχιστο latency είναι αστείο να συζητάμε για ένα interconnect. Ιδίως όταν βλέπουμε τα patch bays σε ένα συνηθισμένο studio.
Ενδεχομένως η ποιότητα επιπέδου Hiend να έχει νόημα στο στάδιο του mastering, αλλά εκεί πλέον έχουμε βγεί έξω από το στούντιο και μιλάμε για απλή διαχείριση 2.0 συνήθως καναλιών. Αλλά και εκεί, μην νομίζετε ότι είναι must.
Ετσι να αναφέρω ένα απλό παράδειγμα, το solo του Rick Wakeman στο δίσκο Going for the one του 1977, δηλαδή 50 χρόνια πριν ηχογραφήθηκε ζωντανά σε εκκλησία στην Ελβετία, μέσω τηλεφωνικής γραμμής προς το στούντιο 10 χιλιόμετρα παραπέρα.
