Δεν υφίσταται αμεσότητα όταν ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την μουσική.
Ο εγκέφαλος
πάντα επεξεργάζεται τη μουσική! Αντιλαμβάνεται το τονικό ύψος της κάθε νότας, και το εντάσσει στο ευρύτερο πλαίσο της μελωδίας (και της αρμονίας).
Αυτό που συμβαίνει, και το οποίο ενδεχομένως εννοούσες, είναι ότι υπάρχουν είδη πιο απλά (δεν το λέω με κακή έννοια), που δεν απαιτούν πολλή επεξεργασία, άρα και κόπο από τον ακροατή, και είδη πιο πολύπλοκα, που απαιτούν περισσότερη επεξεργασία. Η κλασική (δεν εννοώ τα βαλσάκια του Strauss) και η jazz (η κανονική jazz, bop κλπ) είναι πιο δύσκολα είδη, για λόγους αμιγώς μουσικούς, και μη δημοφιλή για λόγους μουσικούς και μη.
Μέγεθος κομματιού
Ένα τρίλεπτο pop ή ένα πεντάλεπτο rock τραγούδι, έχει μια εισαγωγή, ένα ρεφρέν (ευκολοτραγούδιστο, πιασάρικο δηλαδή), ένα κουπλέ, μια γέφυρα, και αυτό ήταν! Προφανώς και υπάρχουν είδη rock (αλλά και άλλα) που ξεφεύγουν από την πεπατημένη (progressive κλπ).
Στην κλασική μουσική, ένα μέρος μιας συμφωνίας, ειδικά από την ρομαντική περίοδο και μετά, μπορεί να υπερβαίνει τα 20 λεπτά, πιθανότατα είναι σε μορφή σονάτας, όπου υπάρχουν διάφορα θέματα (μελωδίες), κάποια εκ των οποίων αναπτύσσονται, επανέρχονται αυτούσια ή παραλλαγμένα, κλπ, δηλαδή μιλάμε για πολλή μουσική πληροφορία!
Ένα jazz κομμάτι, μπορεί να ξεπερνάει τα 10 λεπτά, συχνά χωρίς αναγνωρίσιμη μελωδία, με θέματα να εμφανίζονται διαδοχικά, οι τονικότητες να αλλάζουν πολύ συχνά, να είναι από πολύ έως πάρα πολύ διάφωνο αρμονικά (δηλαδή όχι πολύ ελκυστικό στο αυτί) κλπ. Επίσης αντιτουριστικό για τον μέσο ακροατή.
Στίχοι
Η ύπαρξη στίχων αμέσως κάνει περισσότερο προσβάσιμο το μουσικό κομμάτι, σε σχέση με την πολύ πιο αφηρημένη κλασική και jazz. Συχνά μάλιστα, η θεματολογία παίζει καθοριστικό ρόλο όσον αφορά την απήχηση και την ενδεχόμενη ταύτιση του ακροατή, από το καψουροτράγουδο μέχρι το ταξικό rap με το κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο.
Ενορχήστρωση
Η χρήση ηλεκτρικών οργάνων, δίνει μια άλλη δυναμική στην μουσική, και συχνά είναι αρκετή για να τραβήξει τον ακροατή.
Επίσης δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε κάποιες άλλες πτυχές όπως η κοινωνική/ιστορική ταυτότητα του είδους, στα μάτια του δυνητικού ακροατή.
Η κλασική μουσική για κάποιους μπορεί να αντιπροσωπεύει κάτι παλιό, συντηρητικό και ξεπερασμένο, σε αντίθεση με το rock (και τα παρακλάδια του, metal κλπ) που συμβολίζει το αντισυμβατικό, το επαναστατικό, το καινούργιο, ή την pop που ενδεχομένως θεωρείται ως κάτι ανάλαφρο και χαρούμενο.