Τι γίνεται τώρα με το λαμαρινένιο καπάκι..
Θα ήταν αδύνατο να το αφήσω όπως το βρήκα γιατί είχε σημάδια από το βάλε - βγάλε από διάφορα μηχανήματα , συν του ότι είχε φουσκώσει στις γωνίες το χρώμα.
Αλλά.. αν το πέρναγα σουρφασέρ, θα έχανε αυτή την ελαφριά "σαγρέ" αίσθηση που έχουν τα καπάκια λαμαρίνας από το εργοστάσιο..
Τα σουρφασέρ σε μεγάλες επιφάνειες θέλουν πάντα τρίψιμο (με νερό και τα σχετικά..)
Έτσι θα γινόταν εντελώς λείο όπως οι λαμαρίνες των αυτοκινήτων.
Ήθελα όμως να κρατήσει την αρχική αίσθηση στο άγγιγμα.
Δοκιμαστικά το έτριψα σχετικά απαλά - εκτός από τις γωνίες όπου βγήκε λαμαρίνα και του έριξα σκέτο χρώμα.
Το να βαφτεί κάτι τέτοιο χωρίς να λερώσω το πιστόλι βαφής του κομπρεσέρ παρά μόνο με σπρέι και ταυτόχρονα να μην πέσει το παραμικρό σκουπιδάκι πάνω του , είναι σχεδόν αδύνατο...
Και όμως με έξυπνη τακτική και πενιχρά μέσα, το πέτυχα στο 100% !
Αυτοσχέδια βάση στήριξης για το σωστό ύψος βαφής, ανοιχτό παράθυρο και ο ανεμιστήρας μου να τραβάει τον αέρα και την άχνα προς τα έξω..
Για την ακρίβεια ο ανεμιστήρας τράβαγε τον αέρα από το εργαστήρι πολλές ώρες πριν, αφού είχα κάνει και ένα καθάρισμα με την ηλεκτρική σκούπα.. έτσι έδωσα χρόνο στον αέρα να καθαρίσει από αιωρούμενα σωματίδια και μείωσα πολύ το ποσοστό "ατυχίας".
Η ποσότητα χρώματος που μπορεί να "ξεράσει" σε συγκεκριμένο χρόνο ένα σπρέι είναι σχεδόν αστεία..
Είναι αδύνατο να πετύχεις ομοιομορφία σε μεγάλη επιφάνεια, εκτός αν δουλέψουν 2 σπρέι ταυτόχρονα.
Ένα σε κάθε χέρι !
Και ολόφρεσκα.. όχι μισά..
Και ας πάει υπέρ πίστεως το 50% του χρώματος από τον ανεμιστήρα στο ένα μέτρο δίπλα...
2 μάσκες χειρουργείου στην μάπα δεν κάνουν σχεδόν τίποτα.. μαυρίζει η αναπνευστική οδός...
Σε όλες μου τις βαφές ένα εργαλείο έχω για βασιλιά !
Αυτό :
Κάποτε ήταν άσπρο..
Είναι περιστροφική βάση για τούρτες κλπ , από τον κόσμο της ζαχαροπλαστικής.
Πάντα λαδωμένες οι μπίλιες που έχει μέσα (ή ότι έχει τέλος πάντων) και με ένα απαλό άγγιγμα γυρίζει το κομμάτι που βάφω εκεί που το θέλω...
Ότι βλέπετε να έχω βάψει τα τελευταία χρόνια, έχει "κάτσει" σε αυτή την βάση !
Βδομάδες ολόκληρες την έψαχνα και την βρήκα σε ένα μεγάλο μαγαζί με διάφορες μλκιες στην Εθνική οδό κάπου στο Περιστέρι..
Πανάλαφρη, πάμφθηνη, ακόμα και όταν ζυγίζω κάτι αυτή βάζω από κάτω στην ζυγαριά.
Δεν ξέρω πόσα κιλά αντέχει.. τον (βαρύ πια) Rotel τον έχει για πλάκα πάντως.....