Ειρήνη υμίν συνάδελφοι....
Λοιπόν ας επανέλθω.
1. Τα σχολικά βιβλία πρέπει να πληρούν τα εξής κριτήρια: α) παιδαγωγικά, β) μεθοδολογικά, γ) περιεχόμενο. Στο α και β τα καινούρια βιβλία είναι πολύ καλύτερα από το σύνολο σχεδόν που κυκλοφορούσαν κι έχω υπόψη μου. Στο θέμα του περιεχομένου, έχω κάποιες αντιρρήσεις.
2. Η αποκλειστικότητα να εκδίδει ο ΟΕΔΒ τα σχολικά βιβλία θεωρήθηκε από την ΕΕ κρατικό μονοπώλιο που νοθεύει τον ανταγωνισμό και γι αυτό καταργήθηκε. Μάλιστα η ΕΕ ήθελε να επιβάλλει την κυκλοφορία πολλών βιβλίων από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους και κάθε σχολείο να επιλέγει το δικό του. Το ελληνικό κράτος δεν δέχθηκε και πιστεύω ότι έκανε καλά. Επίσης η ΕΕ επιθυμούσε οι μαθητές να πληρώνουν τα βιβλία τους όπως γίνεται στα περισσότερα κράτη της ΕΕ. Η ενδιάμεση λύση ήταν αυτή, με κοινοτική χρηματοδότηση και πιστεύω ότι ήταν η πιο σωστή μεταβατική ενέργεια. Κι εμένα δεν μου αρέσει καθόλου που τα περισσότερα βιβλία των παιδιών μου γράφουν πάνω ΔΟΛ και κοινοτική χρηματοδότηση, αλλά βάσει νόμου, ό,τι παράγεται με χρηματοδότηση ΕΕ πρέπει να το αναφέρει ρητά, και το ίδιο πρέπει να γίνεται για όσους αναφέρονται στο νόμο 2121/1993 για τα πνευμαιτκά δικαίώματα, άρα και ο τυπογράφος.
3. Τα απαξιωτικά σχόλια που έκανα για την πολιτική του ΚΚΕ αφορούν τη γλώσσα που χρησιμοποιεί το Κόμμα και επιβάλλει στα μέλη του να χρησιμοποιούν. Όχι στο περιεχόμενο.
4. Φυσικά και γνωρίζω, διαβάζω συγγραφείς της ρωσικής πρωτοπορίας, ακούω Ρώσους σουρεαλιστές, θαυμάζω τα έργα της νέας ρωσικής πρωτοπορίας γλυπτά και ζωγραφικά, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, συλλογή Κωστάκη. Επίσης διαβάζω ή έχω διαβάσει 30 τόμους Λένιν, 4 τόμους Ζίφκωφ, 2 τόμους Χότζα (μόνο τόσο άντεξα), αλλά και Τρότσκι, Μπανκούνιν, Πλεχάνωφ, Λούξεμπουργκ, κλπ. Εκείνο που κατέκρινα ήταν η στάση του ΚΚΣΕ απέναντι στους σοβιετικούς λογοτέχνες του μεσοπολέμου, που εργάστηκαν για την οικοδόμηση του σοσιαλισιτκού ρεαλισμού, αλλά τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι μετά από εισήγηση του Ζηνόβιεφ. Σχετικά μπορείτε να δείτε στο Βιβλία του Βήματος, αν θυμάμαι καλά (
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14826&m=S04&aa=1) και ακολούθησαν εξαιρετικά αφιερώματα στα πογκρόμ κατά των βιβλίων και των συγγράφεων και για άλλα κράτη σε επόμενα τεύχη.
5. Συγνώμη αλλά δεν συμφωνώ καθόλου με το ΚΚΕ και με όποιον άλλο επιχειρεί την ιδεολογική διαχείρηση της ιστορίας. Το ΚΚΕ, με απόφαση της ΚΕ της δεκαετίας του 1970 αν θυμάμαι καλά, έχει θέση ως κριτήριο για την αποδοχή των ιστορικών έργων ως αποδεκτών την ερμηνεία των γεγονότων με βάση την πάλή των τάξεων σε όλο το ιστορικό παρελθόν, ακόμα και τότε που δεν υπήρχαν τάξεις, ακόμα και εκεί που η κοινωνική οργάνωση είναι οριζόντια κι όχι κάθετη. Συγνώμη, αλλά αυτό δεν το αποδέχομαι, όπως και κάθε άλλο βιασμό της ιστορίας. ´
Σε επίπεδο πράξης τώρα, δεν μπορώ να δω την Επανάσταση του 1821 ως κοινωνική-ταξική, και όχι εθνικοαπελευθερωτική. Δεν έχω βρει καμιά πηγή που να δικαιολογεί αυτή την άποψη. Η δικαιολογία του ΚΚΕ είναι ότι οι φτωχοί άνθρωποι ήταν αγράμματοι, επομένως δεν μπορούσαν να γράψουν, άρα δεν υπάρχει τίποτε για να βασίσουμε την αλήθεια. Όλα έχουν γραφεί από τους ταξικούς εχθρούς του λαού εκείνης της περιόδου.´(άρα απορρίπτουμε όλες τις γραπτές πηγές και την προφορική παράδοση θα συμπλήερωνα και θα δεχθούμε ως αλήθεια ένα ιδεολόγημα, το οποίο υποθέτουμε ότι θα έπρεπε να ισχύει

Αυτό δεν είναι επιστήμη, κάπως αλλιώς το βλέπω.
Μπορεί στο Ρίζο να εργάζονται εξαίρετοι δημοσιογράφοι, και κάποιοι είναι φίλοι μου, αλλά ο Ριζοσπάστης είναι όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, άρα εκφράζει το κόμμα κι όχι τους δημοσιογράφους.
6. Φυσικά κι έχω αρκετές ενστάσεις στα θέματα ιστορίας. Συμφωνώ για την περίπτωση της Παρρέν και για τη Μικρασιατική Καταστροφή, και για άλλα ακόμα. Όμως καλώς σε άλλα σημεία έχουν αποσυρθεί εθνικοί μύθοι που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα.
Η περίπτωση της Παρρέν είναι εξόφθαλμη. Συγκεκριμένα για να γίνει αποδεκτό κάθε υποβαλλόμενο έργο από την ΕΕ, πρέπει να συμβάλλει θετικά ή να έχει ουδέτερη στάση α) στην ισότητα των δυο φύλων, β) στην προστασία του περιβάλλοντος. Τα βιβλία ΕΠΡΕΠΕ να προωθούν το θέμα της ισότητας των γυναικών, ακόμη κι αν δεν υπήρχε. Όταν είδα τις οδηγίες, είπα ευχαριστώ δεν θέλω να συμμετάσχω στο διαγωνισμό για τη συγγραφή βιβλίων.
ΥΣΤ. Στο θέμα των βιβλίων η πολιτική είναι κοινή. Η παρούσα πολιτική ηγεσία ακολούθησε την προηγόύμενη και πιστεύω ότι καλά έκανε, άλλωστε ήταν μια διαδικασία που ξεκίνησε από το 2003.