Αθήνα-Επαρχία. Υπέρ και κατά

[Pleo]

Τοσο χαλια εγινε; εχω καιρο να κατεβω. Παλιοτερα πηγαινα μεχρι Ν.Κοσμο (στο γνωστο ηχομαγαζο) λες και αλλαζα δωματιο στο σπιτι!

Ναι. Όπου δεν έχει μετρό κι ας είναι απόσταση αστεία, και λόγω έλλειψης δρομολογίων λεωφορείων, είναι μια κόλαση.

Αν και σήμερα δεν ήταν αντιπροσωπευτικό λόγω συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, έκανα από εκεί μέχρι την αρχή της Βουλιαγμένης περίπου 30 λεπτά. Συνολικά από το Σύνταγμα μέχρι το σπίτι μου 55 λεπτά, το οποίο απλώς είναι ελάχιστα εκτός ορίων του Δήμου Αθηναίων. Μιλάμε για 200-300 μέτρα.

Υπάρχει τρόπος πάντως να αποκτήσεις ανοσία σε όλα αυτά. Παύεις να ασχολείσαι... .

 

[jim...]

Μπορει να εχει περισσοτερα θεατρα και οπερες και καλυτερα σινεμα και κλαμπ, αλλα.... καλυτερη ποιοτητα ζωης θεωρω οτι εχω στην επαρχια.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει ποιότητα ζωής.
Για κάποιον είναι να πηγαίνει στα μπουζούκια, για κάποιον άλλο να μη σπαταλάει 2 ώρες από τη ζωή του καθημερινά στην κίνηση ή να αναπνέει τον αέρα του βουνού.
Για κάποιον άλλο να κάθεται παραλία χειμωνιάτικα και να βλέπει απλά να σκάει το κύμα...

Για μένα είναι να μη χρειάζεται συγγενής μου να μπαίνει νοσοκομείο με καρδιακό και να πεθαίνει περιμένοντας 3 ημέρες αεροδιακομηδή.

Είναι ανάλογα τα βιώματα του καθενός.
Ότι του λείπει, ζηλεύει...

Κύκλος η υπόθεση. Σαν τα πολιτικά ή τα αθλητικά που προσπαθεί ο ένας να αλλάξει την άποψη του άλλου.

 

[Γιώργος Κυριακαράκος]

Επίσης υπάρχουν 2 ακόμη βασικές παράμετροι:
1. Η εξιδανικοποίηση καταστάσεων πριν τις ζήσεις. Κάποιος μπορεί να θέλει να μένει στην πόλη για παράδειγμα για να πηγαίνει σε εκθέσεις τέχνης και θέατρα και στο τέλος μετά την πρώτη χρονιά στη μεγαλούπολη βλέπει ότι πήγε σε 2 εκθέσεις και 3 θέατρα που θα μπορούσε να τα έχει επισκεφτεί σε μικρά ταξίδια. Και ανάποδα ο ελεύθερος χρόνος της επαρχείας λόγω άλλων ρυθμών να μην ξοδεύεται τελικά σε χόμπυ αλλά σε βαρεμάρα.
2. Οι προτεραιότητες αλλάζουν ανάλογα με τη χρονική της ζωής μας. Μπορεί να θέλουμε κάτι σήμερα, να το προγραμματίζουμε και να το καταφέρνουμε σε 5 χρόνια μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν το θέλουμε τόσο τελικά πια. Είναι διαφορετικό να ζεις στην επαρχία/πόλη πριν κάνεις οικογένεια, όταν τα παιδιά είναι μικρά, όταν τα παιδιά είναι μεγάλα ή όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι για να φτιάξουν τις δικές τους ζωές.

Είναι όλα δυναμικά. Πολλά όνειρα που έχουμε πρέπει να επαπροσδιορίζονται όσο ο χρόνος περνά.

 

[anderm]

Η Αθήνα, όπως και κάθε άλλη μεγάλη μητρόπολη της Ευρώπης, βιώνεται τελείως διαφορετικά από τις διάφορες κοινωνικές ομάδες που διαμένουν σε αυτή.
Άλλη εικόνα για τη πόλη έχει κάποιος που μένει στα Μελίσσια σε ένα ωραίο σπίτι, με πάρκινγκ, άλλη εκείνος που μένει στο Αιγάλεω και ψάχνει 30 λεπτά πάρκινγκ 500 μέτρα από το σπίτι του, άλλη εκείνος που μένει Βουλιαγμένη και είναι σε 5 λεπτά με τα πόδια στη θάλασσα.

Αυτό που ισχύει απόλυτα είναι πως οι περισσότερες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης που απαιτούν φυσική παρουσία είναι στην Αθήνα. Πράγμα δεσμευτικό ακόμη και για αυτούς που δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτιστικά δρόμενα και τις επιλογές της πόλης. Πέραν από τους τηλεργαζόμενους, όσοι ασχολούνται με τεχνικά επαγγέλματα, στην επαρχία μπορεί να έχουν αντίστοιχα αν όχι και υψηλότερα εισοδήματα.

Κάποια στιγμή, νομίζω στο δεύτερο μισό του 2021, για μια περίοδο τηλεργαζόμουν αποκλειστικά. Πήγα για περίπου ένα μήνα στο σπίτι μας στο Ρέθυμνο που είναι και σε ένα sweet spot από άποψης τοποθεσίας. Πέραν από το ότι ήμουν κοντά σε ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ, εάν απομονώσεις το υπόλοιπο, off season η εμπειρία είναι κάπως μίζερη. Θα πας στα ίδια 4-5 εστιατόρια να φας γιατί τα υπόλοιπα έκλεισαν, στα ίδια 3 μαγαζιά να πιείς τον καφέ σου γιατί δεν έχει άλλα στη παραλία, θα κάνεις ακριβώς την ίδια βόλτα και μέχρι εκεί. Μετά την πρώτη εβδομάδα, πήγαινα ανά 3 μέρες εκδρομή Χανιά/Ηράκλειο/Αγ.Νικόλαο. Θα το κάνεις ορισμένες φορές, θα το βαρεθείς και αυτό. Οι επιλογές της Αθήνας και οποιασδήποτε μεγάλης πόλης για όσους έχουμε συνηθήσει σε αυτές, δεν υπάρχουν.

 

[lakiss51]

Ποιοτητα ζωης σημαινει, κατ' εμε, μη ψυχαναγκασμος στην καθημερινοτητα. Ολα τα αλλα επονται, και μαλιστα σχετικα μακρια...

 

[jim...]

Η Αθήνα, όπως και κάθε άλλη μεγάλη μητρόπολη της Ευρώπης, βιώνεται τελείως διαφορετικά από τις διάφορες κοινωνικές ομάδες που διαμένουν σε αυτή.
Άλλη εικόνα για τη πόλη έχει κάποιος που μένει στα Μελίσσια σε ένα ωραίο σπίτι, με πάρκινγκ, άλλη εκείνος που μένει στο Αιγάλεω και ψάχνει 30 λεπτά πάρκινγκ 500 μέτρα από το σπίτι του, άλλη εκείνος που μένει Βουλιαγμένη και είναι σε 5 λεπτά με τα πόδια στη θάλασσα.

Ακριβώς. Ο αδελφός μου μένει Μελίσσια και το παραπάνω ισχύει στο έπακρο. Ακόμα και η δουλειά του (Oracle) είναι σχετικά κοντά οπότε κινείται αποκλειστικά εκεί. Στις γιορτές που πήγα μια εβδομάδα στους δικούς μου (Καλλιθέα) όποτε του έλεγα για κέντρο έβγαζε σπυράκια.

 

[karamela]

Ακριβώς. Ο αδελφός μου μένει Μελίσσια και το παραπάνω ισχύει στο έπακρο. Ακόμα και η δουλειά του (Oracle) είναι σχετικά κοντά οπότε κινείται αποκλειστικά εκεί. Στις γιορτές που πήγα μια εβδομάδα στους δικούς μου (Καλλιθέα) όποτε του έλεγα για κέντρο έβγαζε σπυράκια.

Και εμένα το πατρικό μου είναι Μελίσσια εκει μεγάλωσα, είναι προφανώς άλλη ποιότητα της ζωής σε προάστια. Προσωπικά και εγώ στο κέντρο πάω μόνο για κανένα καλό εστιατόριο, κανένα θέατρο κλπ. βασικά max 8-10 φορές τον χρόνο....βασικά για μένα η Αθήνα αξίζει να μένεις μόνο αν είσαι σε προάστεια, εκει ναι απολαμβάνεις μια ποιότητα ζωής...προφανώς ο κάθε ένας μας έχει άλλα μέτρα και σταθμά και αλλάζουν και τα γούστα και οι ανάγκες με τα χρόνια, άλλα όπως είπε και ο φίλος Anderm πιο πάνω, τι ποιότητα ζωής μπορεί να έχεις μένοντας σε ένα διαμερισματάκι κουτί π.χ. στο Αιγάλεω και να ψάχνεις να παρκάρεις μισή ώρα το αμάξι? Σε τέτοιες συνθήκες ειλικρινά πιστεύω (παρόλο τα κάποια αρνητικά), καλύτερα να μένεις σε μια επαρχιακή πόλη. Οταν ο μέσος Αθηναίος τρώει 2 ώρες στον δρόμο στην κίνηση και μετά ψάχνει και να παρκάρει το αμάξι του πόση ώρα και όλα αυτά για να γυρίσει στο τσιμεντένιο διαμερισματάκι του κλουβί (max 100-105 τμ) που δεν μπαίνει ποτέ ήλιος και η μοναδική θέα που έχει είναι το απέναντι μπαλκόνι...ε δεν μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα ζωής όπως και αν το δεις.

Υ.Γ. Να το πω και λίγο ωμά, αν έχεις μια σχετικά καλή οικονομική κατάσταση και πάνω, η Αθήνα είναι σουπερ, αν είσαι μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει και με το ζόρι τα βγάζεις πέρα, ε τότε η επαρχία ίσως είναι καλύτερη λύση. Προσωπικά αν ήμουν σε μετριοκακή οικονομική κατάσταση ή θα πήγαινα επαρχία ή εξωτερικό μήπως βρω την τύχη μου και ζήσω μια καλύτερη και πιο ποιοτική ζωή.

 

[anderm]

Το κέντρο της Αθήνας, δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που ήταν πριν από 10 χρόνια και δεν θα έχει τη παραμικρή σχέση το σήμερα με αυτό που θα είναι μετά από 10 χρόνια.
Μεταξύ άλλων παραδόξων, είμαστε η μοναδική πρωτεύουσα στην Ευρώπη -ίσως και εκτός, η μοναδική μεταξύ των "developed" χωρών, που το κέντρο της είναι φθηνότερο και ορισμένες περιοχές του σημαντικά πιο υποβαθμισμένες από τα προάστια της.

Αυτό είναι νομοτελειακό να αλλάξει και αλλάζει ήδη. Πριν από κάποια χρόνια η Διονυσίου Αεροπαγήτου ήταν λεωφόρος -αν είναι δυνατόν, και η Ερμού, δρόμος.

 

[ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΤΑΣΟΣ]

Και εμένα το πατρικό μου είναι Μελίσσια εκει μεγάλωσα, είναι προφανώς άλλη ποιότητα της ζωής σε προάστια. Προσωπικά και εγώ στο κέντρο πάω μόνο για κανένα καλό εστιατόριο, κανένα θέατρο κλπ. βασικά max 8-10 φορές τον χρόνο....βασικά για μένα η Αθήνα αξίζει να μένεις μόνο αν είσαι σε προάστεια, εκει ναι απολαμβάνεις μια ποιότητα ζωής...προφανώς ο κάθε ένας μας έχει άλλα μέτρα και σταθμά και αλλάζουν και τα γούστα και οι ανάγκες με τα χρόνια, άλλα όπως είπε και ο φίλος Anderm πιο πάνω, τι ποιότητα ζωής μπορεί να έχεις μένοντας σε ένα διαμερισματάκι κουτί π.χ. στο Αιγάλεω και να ψάχνεις να παρκάρεις μισή ώρα το αμάξι? Σε τέτοιες συνθήκες ειλικρινά πιστεύω (παρόλο τα κάποια αρνητικά), καλύτερα να μένεις σε μια επαρχιακή πόλη. Οταν ο μέσος Αθηναίος τρώει 2 ώρες στον δρόμο στην κίνηση και μετά ψάχνει και να παρκάρει το αμάξι του πόση ώρα και όλα αυτά για να γυρίσει στο τσιμεντένιο διαμερισματάκι του κλουβί (max 100-105 τμ) που δεν μπαίνει ποτέ ήλιος και η μοναδική θέα που έχει είναι το απέναντι μπαλκόνι...ε δεν μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα ζωής όπως και αν το δεις.

Υ.Γ. Να το πω και λίγο ωμά, αν έχεις μια σχετικά καλή οικονομική κατάσταση και πάνω, η Αθήνα είναι σουπερ, αν είσαι μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει και με το ζόρι τα βγάζεις πέρα, ε τότε η επαρχία ίσως είναι καλύτερη λύση. Προσωπικά αν ήμουν σε μετριοκακή οικονομική κατάσταση ή θα πήγαινα επαρχία ή εξωτερικό μήπως βρω την τύχη μου και ζήσω μια καλύτερη και πιο ποιοτική ζωή.

Και καλά να είναι κλουβί 100-105τ.μ. Αυτό είναι χλιδή για την οποια κάποιοι χρωστάνε δάνειο μέχρι τα βαθειά τους γεράματα.
Στα 60τ.μ. των 50+ ετών εκεί είναι τα πιο τραγικά πράγματα.
Το γιατί δεν ζητάνε όλοι την τύχη τους στο εξωτερικό ή στην επαρχία μην ξεχνάς ότι μας έχουν "ποτίσει" από μικροί στο DNA μας ότι "όπως και να είναι η ζωή μας θα πρέπει να υποστούμε τα πάντα για να γηροκομησουμε τους γονείς. Όταν φυγουν οι γονείς τότε μπορούμε να κάνουμε ότι θελουμε".
Πράγμα που δεν ισχύει στο εξωτερικό τόσο έντονα.
Να ξέρεις ότι είναι συντριπτικη πλειοψηφία κόσμου που δεν το κουναει ρούπι για αυτόν τον λόγο γιατί θα αισθανθεί ενοχές.Και καταλήγουν και αυτοί δυστυχισμένοι στο τέλος.

 

[NassosT]

Το κέντρο της Αθήνας, δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που ήταν πριν από 10 χρόνια και δεν θα έχει τη παραμικρή σχέση το σήμερα με αυτό που θα είναι μετά από 10 χρόνια.

To κέντρο της Αθήνας σε δέκα χρόνια δεν θα έχει καν μόνιμους κατοίκους. Πλήρης τουριστούπολη με χρονοκαθυστερημένο gentrification.

 

[karamela]

Και καλά να είναι κλουβί 100-105τ.μ. Αυτό είναι χλιδή για την οποια κάποιοι χρωστάνε δάνειο μέχρι τα βαθειά τους γεράματα.
Στα 60τ.μ. των 50+ ετών εκεί είναι τα πιο τραγικά πράγματα.
Το γιατί δεν ζητάνε όλοι την τύχη τους στο εξωτερικό ή στην επαρχία μην ξεχνάς ότι μας έχουν "ποτίσει" από μικροί στο DNA μας ότι "όπως και να είναι η ζωή μας θα πρέπει να υποστούμε τα πάντα για να γηροκομησουμε τους γονείς. Όταν φυγουν οι γονείς τότε μπορούμε να κάνουμε ότι θελουμε".
Πράγμα που δεν ισχύει στο εξωτερικό τόσο έντονα.
Να ξέρεις ότι είναι συντριπτικη πλειοψηφία κόσμου που δεν το κουναει ρούπι για αυτόν τον λόγο γιατί θα αισθανθεί ενοχές.Και καταλήγουν και αυτοί δυστυχισμένοι στο τέλος.

Στην Ελλάδα υπάρχει μια αλληλέξαρτηση με τους Γονείς σε κάθε ηλικία.....σου μεγαλώνουν τα παιδιά οι Παππούδες και με την σειρά σου εσύ πρέπει να τους φροντίσεις στα γεράματα......αν το πάρουμε ρεαλιστικά στην Ελλάδα οι Γονείς μας μεγαλώνουν, μας σπουδάζουν, είναι πάντα εκει, μας μεγαλώνουν και μας προσέχουν τα παιδιά μας (εγγόνια τους), μας μαγειρεύουν και μας χαρτζιλικώνουν ακόμα και αν φτάσουμε τα 50...ε μετά όταν κάποια στιγμή έχουν και αυτοί ανάγκη..τι θα κάνεις??

Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι και σαν λαός είμαστε φοβιτσιάριδες, δεν ρισκάρουμε και δεν θέλουμε να βγούμε έξω από αυτό που γνωρίζουμε και κάνουμε και ας ξέρουμε ότι δεν είναι καλό για την ζωή μας....προσωπικά δεν καταλαβαίνω κάποιον που ζει σε σπίτι κλουβί/έκτρωμα σπίτι, βγάζει 3 και 10, τρώει ώρες κάθε μέρα να πάει στην δουλειά, ζει μέσα στο άγχος και το καυσαέριο, βγάζει δεν βγάζει τον μήνα από τα έξοδα και όλα αυτά γιατί?? Αφού βλέπεις ότι δεν σου βγαίνει πουλάκι μου...μάζεψέ τα και πήγαινε σε καμιά επαρχία ή κανένα εξωτερικό τι έχεις να χάσεις? Πόσα χειρότερα θα είναι?...εκει με το ζόρι μην ξεκολλήσει από την Αθήνα.

 

[anderm]

To κέντρο της Αθήνας σε δέκα χρόνια δεν θα έχει καν μόνιμους κατοίκους. Πλήρης τουριστούπολη με χρονοκαθυστερημένο gentrification.

Όμορφο κέντρο πόλης => ακριβό κέντρο πόλης.
Δεν μένει middle class Belgravia και Knightsbridge ούτε στο Saint Germain des Pres. Ας γίνει έτσι και να έχει το κόστος που αντιστοιχεί σε αυτό. Σήμερα θα έπρεπε να με πληρώσεις για να μείνω Καραγιώργη Σερβίας.

Εάν οι σημερινοί ιδιοκτήτες αποφασίσουν να ιδιοκατοικήσουν, μπορούν να το κάνουν, όπου δεν υπάρχει πολυ-ιδιοκτησία, εάν επιλέξουν να πουλήσουν, θα έχουν τουλάχιστον μια σοβαρή απολαβή από εκεί που το ακίνητο τους είχε αστείο valuation.