U2 To μεγαλύτερο συγκρότημα της εποχής μας βγαίνει ξανά στο δρόμο ...

Απάντηση: Re: U2 To μεγαλύτερο συγκρότημα της εποχής μας βγαίνει ξανά στο δρόμο ...

ενώ οι άλλοι που θέλουν μουσική τους έχουν κλείσει οριστικά τη πόρτα με καμιά ελπίδα να την ανοίξουν πάλι.

Σορρυ, αλλα εγω δε νοιωθω καθολου ετσι.
 
Re: Απάντηση: U2 To μεγαλύτερο συγκρότημα της εποχής μας βγαίνει ξανά στο δρόμο ...

Νομίζω πάντως ότι με Metallica σιγά σιγά ξεμπερδεύεις και πάς παρακάτω

Ξέρεις έχω πρόβλημα εδώ γιατί κάθε φορά που τους ακούω πορώνομαι το ίδιο άσχημα όσο και αν δε μου λέει τίποτα το metal γενικά.Σίγουρα δε φαντάζομαι τον εαυτό μου να ακούω Metallica σε πέντε ή δέκα χρόνια από τώρα αλλά τώρα που έπιασα και την κιθάρα έχω κολλήσει πολύ άσχημα και ώρες ώρες νιώθω ότι με τραβάει πίσω.Επειδή κι εσύ ήσουν κολλημένος καμια συμβουλή έχεις να μου δώσεις?:huh2:
 
Τα κολλήματα χρειάζονται πάντα και πάντα θα ανανεώνονται από μόνα τους;)
Αν θες να ξεκολλήσεις από Metallica, πιάσε τη κιθάρα επ'ώμου!
 
Τώρα εγώ να πω κάπου εδώ και ας με χαρακτηρίσετε κολλημένο ή κάτι παρεμφερές, ότι ακούγοντας ακόμα κ σήμερα δικά τους κομμάτια, παλιά/νέα, μου φτιάχνουν την διάθεση, κατά κανόνα φυσικά...γιατί έχουν κ άλλου τύπου κομμάτια.
 
Διαβάζοντας το τελευταίο ποστ που έγραψε ο Μπάϊρα αντιλαμβάνομαι ακόμα πιό καλά τους λόγους που οι Sonic Youth είναι όντως η πιο αντιπροσωπευτική ροκ μπάντα τα τελευταία 20 χρόνια παγκοσμίως.
Δεν είπα μεγάλη.......... μεγάλη την έχει ο Γκουσγκούνης και έφαγε ψωμί κάποτε...:grandpa:
 
1) Μην με προκαλείτε άλλο (σας παρακαλώ)
Προσπαθώ να αποφύγω τη περεταίρω συμετοχή μου (για προσωπικούς λόγους).

2) Τοπ 10 δεν υπάρχει, απλά γιατί σχεδόν όποτε πλησιάζω σε πηγές ήχου αλλάζω γνώμη. Επιπλέον είναι αδύνατον να ξεχωρίσω 10 ονόματα, μεταξύ 50-60 καλλιτεχνών που ξεχωρίζω.

Αρα θα σου απαντήσω με το σημερινό "air play" (η σειρά είναι τυχαία)
Βlue Nile, New Order, U2, Love and Money, Stone Roses, Puressence, Cris Rea, Cocteau Twins, Faithless, The Fixx.

Είπα Cris Rea και μου ήρθε στο μυαλό η Shirley... (αδίκησα και τις αγαπημένες μου...) Τέλος πάντων Air play είιναι αυτό!





Σημερινό λοιπο´ν
 
Δεν υπάρχει "τα γνωρίζω όλα".Η στοιχειώδης κοινή λογική δεν θα του το επιτρέπει πόσω μάλλον για μια μορφή τέχνης τόσο λαϊκή.Ο ελίτισμός πηγάζει απο την ψευδαίσθηση που έχει κάποιος οτι τα γνωρίζει όλα.Επίσης αυτη η ψευδαίσθηση τον ωθεί να μην εκτιμά αξίες που κάποτε εκτιμούσε(γιατί για να λύσεις γραμμικές εξισώσεις πρέπει να ξέρεις προπαίδεια) με καθαρά ιδιοτελή κίνητρα.


Ο όρος κλασσικό έχει το χαρακτήρα του διαχρονικού.Ελπίζω πως όλοι συμφωνούμε σε αυτό.Η διαχρονικότητα λοιπόν των U2,Pink Floyd,Iggy Pop κτλ δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης.Κλασσικός δεν μπορεί να είναι π.χ Bobb Trimble.Πέρα απο τους προφανείς λόγους ένας σημαντικός παράγοντας είναι ο "χρόνος".Όταν λοιπόν μαθαίνεις π.χ στα 14 τους Velvet Underground και στα 24 τους Velvett Fogg είναι σαφές το πως ορίζονται.

Θέλω να ξεκαθαρίσω πως όσα έχω γράψει σε αυτό το topic κινούνται σε πλαίσια φιλικά άσχετα αν δεν έχω γνωρίσει κανέναν απο εσάς.Ο γραπτός λόγος προκαλεί εύκολα την παρεξήγηση και κάτι τέτοιο είναι το τελευταίο που θα ήθελα μιας και "φιλοξενούμαι" σε αυτην την ψηφιακή εστία.
 
Re: Απάντηση: U2 To μεγαλύτερο συγκρότημα της εποχής μας βγαίνει ξανά στο δρόμο ...

Ο όρος κλασσικό έχει το χαρακτήρα του διαχρονικού.Ελπίζω πως όλοι συμφωνούμε σε αυτό.Η διαχρονικότητα λοιπόν των U2,Pink Floyd,Iggy Pop κτλ δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης.

Κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυρισθεί σοβαρά ότι 'τα γνωρίζει όλα'. Απόψεις καταθέτουμε εδώ - και το παρόν νήμα στάθηκε ιδιαίτερα γόνιμο.
Επειδή η διαχρονικότητα στις ποπ μουσικές είναι μιά πονεμένη ιστορία, εγώ έχω να προτείνω μιά άλλη κατηγοριοποίηση: Κλασσικούς θεωρώ αυτούς που είναι, σε γενικές γραμμές, μάλλον εύρωστοι, υγιείς - αυτούς που είναι συμφιλιωμένοι με τον κόσμο γύρω τους και, κυρίως, με τον εαυτό τους. Τέτοιοι είναι οι Beatles (πλην Λέννον), οι Santana, οι Floyd -ακόμα και στα πιο ακραία τους φαίνονται να θεωρούν ότι ο κόσμος γύρω τους επιδέχεται κάποιο 'νοικοκύρεμα' και δεν χρειάζεται ολική ανατροπή- οι Zep, οι Purple, οι U2, οι New Order και άλλοι.
Από την άλλη βάζω τους Προσωπικούς καλλιτέχνες: πιο 'βλάσφημοι', πιο έκλυτοι, πιο παραδομένοι σε κάθε λογής δαίμονες, συχνά αυτοκαταστροφικοί, μόνιμα αυτοαναιρούμενοι και με την τέχνη τους να αντανακλά πιο ...επικίνδυνους ιριδισμούς: οι Stones στην πρώτη τους δεκαετία, ο Beefheart, οι Doors, οι Velvets, οι Stooges, οι Birthday Party, οι Swans, ο Tom Waits - dreams less sweet. Kαι οι δύο κατηγορίες είναι σημαντικές, και οι δύο μου έχουν δώσει διαμάντια. Αλλά η καρδιά μου είναι περισσότερο με τους δεύτερους: λίγο δύσκολο να το εξηγήσω εκτενώς εδώ, θά'πρεπε ίσως να αποπειραθώ να γράψω ένα δοκίμιο...αλλά αυτοί της δεύτερης κατηγορίας, κατά κάποιο τρόπο μου φαίνονται πιο ανθρώπινοι, μπορώ πιο εύκολα να ψηλαφίσω το αληθινό τους πρόσωπο, να συντονισθώ μαζί τους, να αναγνωρίσω μέσα από τη φωνή τους και στοιχεία από το δικό μου εσωτερικό ταξίδι, πέρα από ομαδικές υστερίες, δημόσιες εξομολογήσεις ή ακατάσχετη δημιουργικότητα.
Προσωπική άποψη φυσικά, δεν το συζητώ: να μην επαναλαμβάνω συνέχεια τα αυτονόητα.
 
Απάντηση: Re: Απάντηση: U2 To μεγαλύτερο συγκρότημα της εποχής μας βγαίνει ξανά στο δ

Κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυρισθεί σοβαρά ότι 'τα γνωρίζει όλα'. Απόψεις καταθέτουμε εδώ - και το παρόν νήμα στάθηκε ιδιαίτερα γόνιμο.
Επειδή η διαχρονικότητα στις ποπ μουσικές είναι μιά πονεμένη ιστορία, εγώ έχω να προτείνω μιά άλλη κατηγοριοποίηση: Κλασσικούς θεωρώ αυτούς που είναι, σε γενικές γραμμές, μάλλον εύρωστοι, υγιείς - αυτούς που είναι συμφιλιωμένοι με τον κόσμο γύρω τους και, κυρίως, με τον εαυτό τους. Τέτοιοι είναι οι Beatles (πλην Λέννον), οι Santana, οι Floyd -ακόμα και στα πιο ακραία τους φαίνονται να θεωρούν ότι ο κόσμος γύρω τους επιδέχεται κάποιο 'νοικοκύρεμα' και δεν χρειάζεται ολική ανατροπή- οι Zep, οι Purple, οι U2, οι New Order και άλλοι.
Από την άλλη βάζω τους Προσωπικούς καλλιτέχνες: πιο 'βλάσφημοι', πιο έκλυτοι, πιο παραδομένοι σε κάθε λογής δαίμονες, συχνά αυτοκαταστροφικοί, μόνιμα αυτοαναιρούμενοι και με την τέχνη τους να αντανακλά πιο ...επικίνδυνους ιριδισμούς: οι Stones στην πρώτη τους δεκαετία, ο Beefheart, οι Doors, οι Velvets, οι Stooges, οι Birthday Party, οι Swans, ο Tom Waits - dreams less sweet. Kαι οι δύο κατηγορίες είναι σημαντικές, και οι δύο μου έχουν δώσει διαμάντια. Αλλά η καρδιά μου είναι περισσότερο με τους δεύτερους: λίγο δύσκολο να το εξηγήσω εκτενώς εδώ, θά'πρεπε ίσως να αποπειραθώ να γράψω ένα δοκίμιο...αλλά αυτοί της δεύτερης κατηγορίας, κατά κάποιο τρόπο μου φαίνονται πιο ανθρώπινοι, μπορώ πιο εύκολα να ψηλαφίσω το αληθινό τους πρόσωπο, να συντονισθώ μαζί τους, να αναγνωρίσω μέσα από τη φωνή τους και στοιχεία από το δικό μου εσωτερικό ταξίδι, πέρα από ομαδικές υστερίες, δημόσιες εξομολογήσεις ή ακατάσχετη δημιουργικότητα.
Προσωπική άποψη φυσικά, δεν το συζητώ: να μην επαναλαμβάνω συνέχεια τα αυτονόητα.


Συμφωνώ σε όσα λες.Ιδιαίτερα για τους "Προσωπικούς".Απλά όλοι όσοι αναφέρεις(και όλοι οι υπόλοιποι) έχουν γεμίσει τις αποθήκες της ματαιοδοξίας τους.Η συμπαθειά μου ανήκει σε αυτούς που δεν τα κατάφεραν.Που το ταλέντο τους δεν γέμισε φως μιας και ήταν σκοτεινή η ζωή τους.Οι περίφημες "κατεστραμένες ψυχές".
Ασχολούμαστε με την pop μουσική παραβλέποντας σύχνα το πόσο άδικη και ανταγωνιστική είναι.Αρκετοί χάθηκαν λόγω κακού timing.Άλλοι δεν "έγιναν" γιατί ενώ είχαν τα φόντα και τις ικανότητες δεν είχαν τις απαιτούμενες προδιαγραφές.Όλοι αυτοί οι μικροσκοπικοί γίγαντες χάθηκαν στις σπηλίες του "παράδοξου" (άλλη πονεμένη ιστορία).
Την πυραμίδα πρέπει να την κοιτάμε στην βάση της όχι στην κορυφή της.Όπως με τον βυθό και τον πλούτο της...
 
200px-Zooropa_album.png


εμένα πάντως πολύ με αρέσει. Ισως το μόνο τους που μου αρέσει τόσο .
Κατά τα άλλα προσπαθείστε να ξεχωρίσετε μεταξύ του μ' αρέσει και είναι καλό . Τεράστια διαφορά. Υπάρχουν πάμπολλα δισκογραφήματα που είναι καλά , αλλά δεν μου αρέσουν , δεν μου λένε τίποτα πχ Incredible String band , Grateful dead κ.ο.κ .
Υπάρχει ένα ολόκληρο είδος μουσικής ( κλασσική ) που είναι κλάσεις ανώτερο απ' ότι ακούω , αλλά δεν μου λέει τίποτα συναισθηματικά .
Και υπάρχουν χαζομάρες που τρελλαίνομαι να τις ακούω ( πχ Status Quo ) .
Aλλά υπάρχουν και πράγματα που τα θεωρώ φτιαγμένα από ατάλαντους , που προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δήθεν (Scott Walker ) .
Live and let live ( ή μήπως die ) -bye-:2thumb22sup:
 
200px-Zooropa_album.png


εμένα πάντως πολύ με αρέσει. Ισως το μόνο τους που μου αρέσει τόσο .
Κατά τα άλλα προσπαθείστε να ξεχωρίσετε μεταξύ του μ' αρέσει και είναι καλό . Τεράστια διαφορά. Υπάρχουν πάμπολλα δισκογραφήματα που είναι καλά , αλλά δεν μου αρέσουν , δεν μου λένε τίποτα πχ Incredible String band , Grateful dead κ.ο.κ .
Υπάρχει ένα ολόκληρο είδος μουσικής ( κλασσική ) που είναι κλάσεις ανώτερο απ' ότι ακούω , αλλά δεν μου λέει τίποτα συναισθηματικά .
Και υπάρχουν χαζομάρες που τρελλαίνομαι να τις ακούω ( πχ Status Quo ) .
Aλλά υπάρχουν και πράγματα που τα θεωρώ φτιαγμένα από ατάλαντους , που προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δήθεν (Scott Walker ) .
Live and let live ( ή μήπως die ) -bye-:2thumb22sup:

+100
 
Φίλε dalanik από τη στιγμή που αρχίζεις ένα thread με τον βαρύγδουπο τίτλο " το μεγαλύτερο γκρουπ της εποχής μας" δεν είναι δυνατό να μην περιμένεις διαφωνίες, εναλλακτικές προτάσεις κτλ.
Νομίζω ότι εξελίχθηκε σε ένα πολύ καλό και γόνιμο thread που το απόλαυσα μονορούφι γυρνώντας από διακοπές -bye-

Για τους U2 η γνώμη μου, μουσικά τελειωμένοι εδώ και πολλά χρόνια,
ούτε καν rattle and hum, πιο πριν είπαν ότι έιχαν να πούν.
Πίστευα ότι το μόνο που θα μπορούσα να ακούσω σήμερα θα ήταν το zooropa. To επιχείρησα πρίν κανα δυο μήνες αλλά δεν το άντεξα μέχρι τέλους, ίσως ήταν η ώρα. Πάντως είναι το μόνο που ίσως ξαναβάλω στο πικαπ. Για τα άλλα, with or without you κτλ είμαι σίγουρος: without.

Χαίρομαι που διαβάζω το όνομα των sonic youth από πολλούς συνφορουμίτες που εκτιμώ πολύ τις μουσικές προτάσεις τους εδώ στην κατηγορία. Συμφωνώ και εγώ.
Μου αρέσουν και τα πρώτα που είναι πιο θορυβώδη (αυτά που εκνευρίζουν τον Ντοκ :-D ) αλλά τα καλά νομίζω ότι έρχονται μετά το daydream nation.
Eίχαν έρθει και στην ελλάδα τότε, το 1988, στο Ροδον. Δέκα χρόνια μετά ξανάρθανε με αρκετά αριστουργηματικά αλπμουμ στο δισάκι τους. Ήταν τόσο διαφορετικοί και ταυτόχρονα κορυφαίοι. Τους σέβομαι απεριόριστα.
Σε όποιν αρέσει το ροκ και τον αφήνει αδιάφορο η kim πρέπει να το κοιτάξει που θα λεγε και ο Μανωλάκος.

@ SPYROS A. για τους tool kai porcupine
καλοί βρε Σπύρο, πολύ καλοί δε λέω αλλά το τραβάνε πολύ χωρίς λόγο. Θα μπορούσαν να τα πουν και πιο "μαζεμένα".
 
Φίλε dalanik από τη στιγμή που αρχίζεις ένα thread με τον βαρύγδουπο τίτλο " το μεγαλύτερο γκρουπ της εποχής μας" δεν είναι δυνατό να μην περιμένεις διαφωνίες, εναλλακτικές προτάσεις κτλ.
Νομίζω ότι εξελίχθηκε σε ένα πολύ καλό και γόνιμο thread που το απόλαυσα μονορούφι γυρνώντας από διακοπές -bye-

Για τους U2 η γνώμη μου, μουσικά τελειωμένοι εδώ και πολλά χρόνια,
ούτε καν rattle and hum, πιο πριν είπαν ότι έιχαν να πούν.
Πίστευα ότι το μόνο που θα μπορούσα να ακούσω σήμερα θα ήταν το zooropa. To επιχείρησα πρίν κανα δυο μήνες αλλά δεν το άντεξα μέχρι τέλους, ίσως ήταν η ώρα. Πάντως είναι το μόνο που ίσως ξαναβάλω στο πικαπ. Για τα άλλα, with or without you κτλ είμαι σίγουρος: without.

Χαίρομαι που διαβάζω το όνομα των sonic youth από πολλούς συνφορουμίτες που εκτιμώ πολύ τις μουσικές προτάσεις τους εδώ στην κατηγορία. Συμφωνώ και εγώ.
Μου αρέσουν και τα πρώτα που είναι πιο θορυβώδη (αυτά που εκνευρίζουν τον Ντοκ :-D ) αλλά τα καλά νομίζω ότι έρχονται μετά το daydream nation.
Eίχαν έρθει και στην ελλάδα τότε, το 1988, στο Ροδον. Δέκα χρόνια μετά ξανάρθανε με αρκετά αριστουργηματικά αλπμουμ στο δισάκι τους. Ήταν τόσο διαφορετικοί και ταυτόχρονα κορυφαίοι. Τους σέβομαι απεριόριστα.
Σε όποιν αρέσει το ροκ και τον αφήνει αδιάφορο η kim πρέπει να το κοιτάξει που θα λεγε και ο Μανωλάκος.

@ SPYROS A. για τους tool kai porcupine
καλοί βρε Σπύρο, πολύ καλοί δε λέω αλλά το τραβάνε πολύ χωρίς λόγο. Θα μπορούσαν να τα πουν και πιο "μαζεμένα".

Καταρχήν καλώς ήλθες...ελπίζω να πέρασες θαυμάσια στο ταξίδι σου...

Μιας και αναφερθηκες σε ιερά τέρατα (Tool,Porcupine Tree),θα σου πω το εξής..ξέρεις πολύ καλά ότι στο progressive γενικότερα δεν έχει σημασία η περίληψη αλλά το να παραθετεις τα επιχειρήματα σου πάνω στο τραπέζι, όσο χώρο και να σου πιάνουν...

Μην μπερδεύεις τα "δεμένα" rock κομμάτια με τον χώρο αυτό...
Πάρε παράδειγμα από το russia on ice με το shesmovedon απ το lightbulb sun...το russia on ice είναι ένα μεγάλο κομμάτι αποτελούμενο από 2 στην ουσία ενότητες και μια groovy "έξαψη" στο τέλος,αργόσυρτο με ένα τρομερό σόλο που σου κόβει τα πόδια...συναισθηματικά φορτισμένο, το shesmovedon που είναι αρκετά μικρότερο με το σόλο της κιθάρας επίσης να κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο και να είναι παραδόξως πολυπλοκότερο και με μεγαλύτερη έκταση......αυτό στην ουσία είναι το progressive...όταν ανατρέπονται οι ρόλοι..
Το shesmovedon όμως είναι αρκετά πιο "δεμένο" και χωρίς εισαγωγή παίζει τον ρόλο του underground hit ...

Δες τους King Crimson πόση ώρα "σπαταλούσαν" παίζοντας με τα πιατινια..:BDGBGDB55:
 
Last edited:
Φίλε Ηλία καλώς ήρθες και καλώς να ξαναφύγεις (ελπίζω να μην τέλειωσαν οι διακοπές σου…)

Σε ευχαριστώ για τις συγκρατημένες απόψεις σου. Όχι βέβαια τις συγκεκριμένες (και υπέρ των Μιλι Βανίλι να σου ήσουν τα ίδια θα έλεγα).

Με αφορμή το post σου θα κάνω μια συνολική επανατοποθέτηση.

Η τοποθέτησή μου, από την αρχή του νήματος, ήταν όσον αφορά την δημοτικότητα των U2 στα πέρατα του πλανήτη μας, σε συνδυασμό με την πολυετή πορεία τους και τα όποια καλλιτεχνικά τους στάνταρντς, που σαφώς δεν υστερούν από το μέσω όρο (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) των υπολοίπων “μεγάλων” group της εποχής μας.

Δεν πιστεύω σε έννοιες, όπως το “καλύτερο καλλιτεχνικά group” ή ότι τα χρόνια των ακουσμάτων μας ή η προσωπική μας καλλιτεχνική φλέβα και αναζήτηση, μπορεί να οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα για το τι είναι καλό ή κακό ή καλύτερο από το άλλο. Τα παραδείγματα πολλά...

Πολύ δε περισσότερο όταν αυτές οι απόψεις εκφράζονται με τόσο απόλυτο και υποτιμητικό για τον συνομιλητή τρόπο, που το μόνο που μπορεί να επιφέρουν είναι ανάλογη αντίδραση ή αποχώρηση από την συζήτηση.

Με λίγο ψάξιμο (σε όλες τις κατηγορίες) αντιλήφθηκα το ύφος αρκετών. Σαφώς αποδεκτό για τους φίλους και γνωστούς, αλλά ελιτίστικο, εριστικό και προσβλητικό για κάθε νέο στο club. Αυτή είναι η ένστασή μου και τίποτα παραπάνω.

Όσον αφορά την “επιτυχία” του νήματος, προσωπικά υπό αυτήν τη έννοια της “γονιμότητας”, που προανέφερα, με αφήνει αδιάφορο. Έχω ένα παιδί και δεν σκοπεύω να κάνω άλλο …
 
Επιπλέον περίμενα να δώ και τις απόψεις των υπόλοιπων συμφορουμητών μέσω video klip και να γίνει αυτό το νήμα κάτι σαν συναυλιακό κανάλι. Δυστυχώς δεν γνώριζα τον σχετικό κανονισμό και λυπάμαι αν ήμουν εκτός γραμμής.
 
Νομιζω οτι τελικα καταλαβα τι ηθελε να πει ο "καλλιτεχνης" (Dalanik) στον τιτλο του νηματος

Εστω οτι διοργανωνει το AVClub και συγκεκριμενα η μουσικη κατηγορια,μια μεγαλη συναυλια στο ΟΑΚΑ και εχει τη δυνατοτητα να καλεσει τα 10 μεγαλυτερα ροκ συγκροτηματα αυτη τη στιγμη(U2,RHCP,REM,Radiohead...τα πιο μεγαλα ονοματα τελος παντων)

Ε,πολυ φοβαμαι οτι στην αφισα που θα εβγαινε,πανω πανω και πανω απο ολα τα υπολοιπα ονοματα θα επρεπε να μπει αυτο των U2
 
Re: Απάντηση: U2 To μεγαλύτερο συγκρότημα της εποχής μας βγαίνει ξανά στο δρόμο ...

Φίλε Ηλία καλώς ήρθες και καλώς να ξαναφύγεις (ελπίζω να μην τέλειωσαν οι διακοπές σου…)

Σε ευχαριστώ για τις συγκρατημένες απόψεις σου. Όχι βέβαια τις συγκεκριμένες (και υπέρ των Μιλι Βανίλι να σου ήσουν τα ίδια θα έλεγα).

Με αφορμή το post σου θα κάνω μια συνολική επανατοποθέτηση.

Η τοποθέτησή μου, από την αρχή του νήματος, ήταν όσον αφορά την δημοτικότητα των U2 στα πέρατα του πλανήτη μας, σε συνδυασμό με την πολυετή πορεία τους και τα όποια καλλιτεχνικά τους στάνταρντς, που σαφώς δεν υστερούν από το μέσω όρο (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) των υπολοίπων “μεγάλων” group της εποχής μας.

Δεν πιστεύω σε έννοιες, όπως το “καλύτερο καλλιτεχνικά group” ή ότι τα χρόνια των ακουσμάτων μας ή η προσωπική μας καλλιτεχνική φλέβα και αναζήτηση, μπορεί να οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα για το τι είναι καλό ή κακό ή καλύτερο από το άλλο. Τα παραδείγματα πολλά...

Πολύ δε περισσότερο όταν αυτές οι απόψεις εκφράζονται με τόσο απόλυτο και υποτιμητικό για τον συνομιλητή τρόπο, που το μόνο που μπορεί να επιφέρουν είναι ανάλογη αντίδραση ή αποχώρηση από την συζήτηση.

Με λίγο ψάξιμο (σε όλες τις κατηγορίες) αντιλήφθηκα το ύφος αρκετών. Σαφώς αποδεκτό για τους φίλους και γνωστούς, αλλά ελιτίστικο, εριστικό και προσβλητικό για κάθε νέο στο club. Αυτή είναι η ένστασή μου και τίποτα παραπάνω.

Όσον αφορά την “επιτυχία” του νήματος, προσωπικά υπό αυτήν τη έννοια της “γονιμότητας”, που προανέφερα, με αφήνει αδιάφορο. Έχω ένα παιδί και δεν σκοπεύω να κάνω άλλο …




Οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο thread κετάθεσαν τις απόψεις τους γράφοντας πολύ περισσότερα απο μια απλή φράση.Αυτό συγνώμη αλλά εγώ ως τιμητικό το βλέπω και ελιτιστής ούτε είμαι ούτε νιώθω.

Ξεκίνησες μια συζήτηση η οποία και ομαλά κύλησε και πολλά ωραία πράγματα βγήκαν απο αυτήν.Ειλικρινά δεν καταλάβαίνω γιατί απαξιώνεις έτσι την κατηγορία?(Η τελευταία φράση σου αυτό βγάζει)
 
Κατάλαβες λάθος για την υποτίμηση της κατηγορίας ή των συμμετεχόντων σ' αυτή.

Για τα υπόλοιπα σου θυμίζω τα ακόλουθα:

1) αστα , τώρα που πέθανε και ο "μεγαλύτερος" καλλιτέχνης της ποπ , τι έχουμε να ακούσουμε και τι ακούμε ήδη
2) Αν το μεγαλύτερο έχει να κάνει με τραπεζικούς λογαριασμούς, παρουσία σε κανάλια, συναυλίες, εμφανίσεις στον τύπο κ.τ.λ εντάξει.
3) Oχι άλλο κάρβουνο!!
4) Αν εχουμε φτασει στο σημειο να θεωρουμε τους U2(μουσικα νεκροι για μενα,οπως προειπαν καποια αλλα μελη) το μεγαλυτερο συγκροτημα της εποχης μας,νομιζω εχουμε προβλημα
5) Αυτό για μένα είναι λογική σουπερμάρκετ, με όλα τα εμπορεύματα απλωμένα πάνω στους πάγκους και τον καταναλωτή να κορδακίζεται ότι ...
6) Είναι η επιλογή των περισσοτέρων αυτή. Γλυτώνεις από το βάσανο της επιλογής παίρνοντας κάποια προϊόντα των προσφορών και ξενοιάζεις. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι πως καταλίγεις στο ίδιο σημείο αφού τα πιό πολλά έχουν σύντομη ημ/νία λήξης. Έτσι όμως περνάς συχνά από το ταμείο. Αδιέξοδες ζωές.
7) Επίτηδες τα λέτε αυτά βρε ή σας ξεφεύγουν;
8) Απάντηση σε συγνώμη: Don't flatter yourself, fellow (!)
9) και παρόλα αυτά συνεχίζεις να ακούς U2; Χμμμ...Να το κοιτάξεις αυτό, μην το αφήσεις ...
10) Μας λέει πρώτα απ'ολα ότι το πασπαλιψατέρ είναι το άθλημά μας... Λίγο απ'όλα για να μη μας θεωρήσουν ανημέρωτους.

και άλλα πολλά ...


Θα ήθελα παραγματικά την γνώμη σου.
Μόνο πρώτα να θεωρήσεις ότι τα παραπάνω τα γράφουν άγνωστοι προς εσένα. Άνθρωποι που δεν έχεις ξαναμιλήσει ποτέ στη ζωή σου!
 
Φίλε Ηλία καλώς ήρθες και καλώς να ξαναφύγεις (ελπίζω να μην τέλειωσαν οι διακοπές σου…)

Σε ευχαριστώ για τις συγκρατημένες απόψεις σου. Όχι βέβαια τις συγκεκριμένες (και υπέρ των Μιλι Βανίλι να σου ήσουν τα ίδια θα έλεγα).

Με αφορμή το post σου θα κάνω μια συνολική επανατοποθέτηση.

Η τοποθέτησή μου, από την αρχή του νήματος, ήταν όσον αφορά την δημοτικότητα των U2 στα πέρατα του πλανήτη μας, σε συνδυασμό με την πολυετή πορεία τους και τα όποια καλλιτεχνικά τους στάνταρντς, που σαφώς δεν υστερούν από το μέσω όρο (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) των υπολοίπων “μεγάλων” group της εποχής μας.

Δεν πιστεύω σε έννοιες, όπως το “καλύτερο καλλιτεχνικά group” ή ότι τα χρόνια των ακουσμάτων μας ή η προσωπική μας καλλιτεχνική φλέβα και αναζήτηση, μπορεί να οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα για το τι είναι καλό ή κακό ή καλύτερο από το άλλο. Τα παραδείγματα πολλά...

Πολύ δε περισσότερο όταν αυτές οι απόψεις εκφράζονται με τόσο απόλυτο και υποτιμητικό για τον συνομιλητή τρόπο, που το μόνο που μπορεί να επιφέρουν είναι ανάλογη αντίδραση ή αποχώρηση από την συζήτηση.

Με λίγο ψάξιμο (σε όλες τις κατηγορίες) αντιλήφθηκα το ύφος αρκετών. Σαφώς αποδεκτό για τους φίλους και γνωστούς, αλλά ελιτίστικο, εριστικό και προσβλητικό για κάθε νέο στο club. Αυτή είναι η ένστασή μου και τίποτα παραπάνω.

Όσον αφορά την “επιτυχία” του νήματος, προσωπικά υπό αυτήν τη έννοια της “γονιμότητας”, που προανέφερα, με αφήνει αδιάφορο. Έχω ένα παιδί και δεν σκοπεύω να κάνω άλλο …

Εισαι εντελώς Λαθος και βγάζεις παντελώς αυθαίρετα συμπεράσματα.
Δεν σκοπεύω να σέ ακολουθήσω σε αυτά πού γράφεις Αγαπητέ ..
Απλά ήλπιζα πώς ξεκίνησες αυτο το νήμα με Καλή Πρόθεση.
Tελικά αμφιβάλλω άν το νήμα το ξεκινησες για τους U2 ή γιά να ´πιαστείς´απο κάπου και να εκθέσεις προαποφασισμένα συμπεράσματα.
Αν ηθελες να γραψεις ενα Νημα με Υμνους μονον για τους U2 ας εβαζες μιαν Υποσημείωση:Γινονται δεκτές αποψεις μονον υπερ τού Συγκεκριμένου Συγκροτήματος.
Αυτά περί Ελιτισμού τά ακούω βερεσέ και πλέον εδώ και καιρό δεν ιδρώνει το αυτί μου.
Εχουν ενεργοποιηθεί στην Κατηγορια πάμπολλα μέλη με διαφορετικές μουσικες προτιμήσεις και δεν έχει ανοίξει Μύτη.
Αυτά τα γράφω γιατί στο θέμα σου εως τώρα,επι τής ουσίας δεν συμμετείχα,αλλά και οπως γνωρίζεις στήριξα την προσπάθειά σου να συμμετέχεις εδώ μέσα.
Ομως με το παραπάνω κείμενό σου να με συγχωρείς αλλά εισα foul.
Και αν επιθυμείς να κάνεις test drive σε οιαδήποτε Κατηγορία τού φορουμ γιά να βγάλεις συμπεράσματα και μόνον και μετά να δηλώνεις πώς ´δεν ξαναγράφεις´αυτό σημαίνει πώς τον διάλογο τον έχεις βάλει σε δευτερη μοίρα.
Δεν ειναι δνατον να γουστάρουν ολοι τούς U2 η τον Mahler.
Κατά τα άλλα η Τεχνη προφανώς και χωριζεται σέ σκουπίδια και μή ,με το δικαιωμα φυσικά του καθενός να ακουει οτι θέλει.
Αλλά άλλο χρόνο δεν προτίθεμαι να χάσω ,προσωπικά γιά να απαντάω στα περί ´ελιτισμού´..
Αυτά εχουν απαντηθει εδω και χρόνια απο ανθρώπους της Τέχνης μέ τετοιο Ανάστημα πού εμείς ουτε καν μπορούμε να τούς αγγίξουμε.
 
Last edited: